Enerzijds doet hij dat door de ideeën van vele grote wijsgeren lukraak onderuit te halen, anderzijds door aan te tonen dat de dwazen over het algemeen goedgemutst door het leven gaan, in tegenstelling tot de eerbiedwaardige denkers. (...) Het beroemdst en beruchtst is de Lof der Zotheid om haar felle kritiek op de wijze waarop het christendom indertijd werd vormgegeven door instituties en theologen. Deze gebruiken de inquisitie om hun eigen macht te vergroten en vele onschuldige mensen in het verderf te storten. Tegelijkertijd houden theologen zich vooral bezig met irrelevante vraagstukken en filosofische lezingen van de Bijbelteksten waar gelovigen niets mee opschieten. (...) Hoewel het goed voor te stellen is dat het werk destijds heel wat commotie losmaakte, is de ode der dwaasheid vijf eeuwen later toch minder opzienbarend. De meeste partijen die Erasmus bekritiseert, hebben hun macht en aanzien tegenwoordig goeddeels verloren. Daarbij zijn sommige passages wat langdradig en gedateerd, en zoals Van Dam terecht opmerkt: ‘veel verwijzingen en toespelingen zijn voor de Nederlandse lezer van bijna vijfhonderd jaar na Erasmus niet meer te begrijpen of te herkennen.’ De taalspelletjes en paradoxale uitspraken die Dwaasheid tentoonspreidt, vormen hierop een uitzondering. Aardig is dat de lezer op het verkeerde been wordt gezet, omdat niet altijd duidelijk is of de kritiek uit de mond van de dwaasheid serieus of ironisch bedoeld is. (...) De Lof der Zotheid is met recht een klassiek en vermaard werk uit de wereldliteratuur, zowel wat betreft vorm, stijl en inhoud.' (Willem Goedhart in Tzum, 15.04.2016).