Omschrijving (vertaald):

“Het belangrijkste is niet om lang te leven, maar om ten volle te leven.” Deze levensles heeft Seneca letterlijk gevolgd. Geboren in Cordoba, aan het begin van onze jaartelling, leidde hij onder keizer Claudius en Nero een drievoudige carrière als zakenman, politicus en schrijver. Rijk, invloedrijk en bewonderd, kende hij tegelijkertijd ook verbanning en politieke val.

Hoe kan men zich wapenen tegen de grillen van het lot en de dwaasheid van mensen? Door de filosofie, die ons leert het leven te relativeren: “Het leven is van weinig waarde, maar het minachten van het leven is van onschatbare waarde.” Het stoïcisme is een filosofie van het geluk, met als doel onze innerlijke vrijheid te waarborgen. “De bevelen van het lot aanvaarden, betekent ontsnappen aan het pijnlijkste aspect van onze slavernij: moeten doen wat we liever niet zouden willen doen.”

De hoogste vorm van vrijheid is voor een stoïcijn de mogelijkheid tot zelfdoding. Seneca heeft dat aan den lijve ondervonden: verdacht van betrokkenheid bij de samenzwering van Piso, pleegde hij — op bevel van Nero — de dood. “Alleen de mens vernietigt de mens uit plezier.”

De dialogen en de brieven aan Lucilius zijn geen droge leerboeken. Seneca spreekt er vrijuit over zijn carrière, zijn lectuur, zijn reizen en wandelingen; hij deelt zijn voorkeuren en afkeer, zijn gedachten en gevoelens. Ze geven ons ook zicht op zijn persoonlijke ontwikkeling: “Men is niet wijs, men wordt het.”

Deze uitgave werd bezorgd door Paul Veyne, professor aan het Collège de France en auteur van talrijke studies over de Griekse en Romeinse oudheid. In zijn uitvoerige inleiding van bijna tweehonderd pagina’s schetst hij Seneca’s carrière — een waar roman in de tijd van Nero — en belicht hij de actualiteit en blijvende waarde van diens filosofie.