Het denken van Immanuel Kant (1724-1804) vormt een absoluut hoogtepunt in de geschiedenis van de, Westerse f11050fic. Beroemd zijn zijn drie omvangrijke 'Kritieken', maar daarnaast schreef hij nog vele andere kleinere werken die van grote invloed zijn geweest OP uiteenlopende terreinen als kennistheorie, ethiek, esthetica, rechtsfilosofie, Politieke theorie, godsdienstfilosofie en theologie. Tussen 1784 en 1795, dus na het voltooien van zijn magistrale 'Kritik der reinen Vernunft' (1781), schreef Kant een aantal korte essays, nu niet alleen voor vakgenoten maar speciaal ook voor een breder, ontwikkeld publiek bestemd. Hij behandelt er onderwerpen in als het begin en het einde van de geschiedenis, de mogelijkheid van een blijvende wereldvrede, de vraag of onze geschiedenis een bepaalde richting vertoont, en wat het betekent om onafhankelijk te leren denken. Kant was tussen de zestig en zeventig toen hij deze beschouwingen schreef, en men proeft er de gerijpte levenswijsheid uit van een man die lang over deze dingen heeft nagedacht. Zij staan vol rake opmerkingen, die ons ook nu nog aan het denken kunnen zetten, en, er blijkt ook niet zelden een zekere milde humor uit. Anders dan zijn zeer abstracte hoofdwerken die de structuur en de mogelijkheden van de menselijke kennis onderzoeken, zijn deze opstellen meer praktisch gericht. Zij zijn ook veel toegankelijker geschreven, en laten ons een Kant zien die allerminst de wereldvreemde kamergeleerde is waarvoor men hem nog vaak houdt. Hij blijkt integendeel zeer geïnteresseerd in de wereld om hem heen en in het lot van zijn medemensen. Daarom hebben deze geschriften steeds veel lezers gevonden. Zij behandelen thema's die altijd actueel blijven, en zij vormen een ideale introductie tot zijn denken.