Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog besluit een 'heer van stand' in het Haagse Bezuidenhout op 68-jarige leeftijd een dagboek te beginnen. Het zal niet duidelijk worden waarom hij dat doet, maar wat wel duidelijk wordt is dat de kroniekschrijver een goed zicht heeft op de politieke verhoudingen op Nationaal en internationaal niveau.

Het is een vitale man die grote belangstelling heeft voor alles wat er om hem heen gebeurt. Als er in de stad iets aan de hand is gaat hij kijken. Als de parachutisten naar beneden komen staat hij op het dak. Als Rotterdam is gebombardeerd gaat hij ernaar toe om terug te komen met kiekjes. Als een trein is beschoten gaat hij kijken wat er van over is en als het moet kruipt hij in de heg langs de weg om kogels te ontwijken. En, hij kijkt niet alleen, hij beschrijft het allemaal in zijn dagboek.

Hij verkiest zelf te evacueren naar de Betuwe, voordat de autoriteiten hem daartoe zouden dwingen en zo ontloopt hij het bombardement op het Bezuidenhout maar raakt hij verstrikt in de frontlinie. We volgen niet alleen zijn wederwaardigheden maar ook die van de naaste familie en in het bijzonder van zijn dochter in Wassenaar die, met echtgenoot in krijgsgevangenschap, moet zijn haar gezinnetje door de moeilijke tijden te leiden.

Bij Koninklijk Besluit van 24 juni 1920 werd Paul van Wolframsdorff (1872-1947) ingelijfd in de Nederlandse adel waarna zijn nageslacht het predicaat jonkheer/jonkvrouw mocht gaan voeren. Deze adellijke tak stierf uit in 2006.