De Romeinse Curie is het orgaan waarvan de pausen zich bedienen bij het besturen van de (wereld)kerk. De bijzondere positie van de bisschop van Rome is door zijn collega-bisschoppen al vanaf de eerste eeuw erkend, maar de feitelijke macht van de pausen in en over de Kerk kent een eeuwenlange ontwikkeling. Daarom moet de geschiedenis van de Curie gezien worden in het kader van de geschiedenis van de pausen; met de ontwikkeling van hun centrale macht in de Kerk ging de uitbreiding van de Curie gepaard. Al in de derde eeuw na Christus lieten de bisschoppen van Rome zich bijstaan en adviseren door een permanent hulporgaan: het Presbyterium. In de loop van het eerste millennium namen de werkzaamheden van het pauselijke bestuursbureau snel toe en ontstond een grote diversiteit aan instanties en functionarissen.
In de elfde en twaalfde eeuw kwam het Consistorie op, dat als algemeen adviescollege van de pausen van groot belang werd maar na enkele eeuwen volledig werd overvleugeld door de congregaties.
In De Romeinse Curie doet de classicus en historicus Akveld nauwgezet verslag van deze ontwikkelingen. Het boek opent met een uitvoerig inleidend deel, waarin de opkomst van de Curie in hoofdlijnen uiteen wordt gezet en in de bredere context geplaatst. Vervolgens bespreekt Akveld tot in detail het ontstaan en functioneren van de verschillende curie-instellingen en hun rol in het bestuur van de wereldkerk. Voor het eerst in het Nederlandse taalgebied worden hier de geschiedenis en ontwikkeling van de Romeinse Curie systematisch en volledig uiteengezet