Paul van Vliet: Ken je dat gevoel?
35 oorspronkelijke verhalen, waarover Hugo Camps, hoofdredacteur van Het Belang van Limburg, waarin de meeste verhalen eerst werden gepubliceerd, schrijft:
'Paul van Vliet in de weekend-krant... het had iets zuiverends.
Zoals zondagen heetten te zijn. De lezer ging algauw gretig in op deze parel van een toegift. Stofwisseling in geest en hart, vastgelegd in stapels brieven en telefonische napraatjes. Elke week weer. De theaterman die de gewaden had afgelegd en nu het woord nam in het veel naaktere en stillere lijf van de columnist: het sloeg aan. Van Vliet zelf bloeide mee open in zijn terugkeer naar de oorsprong: het fundamentalisme van het woord werd als het ware in ere hersteld.
Het had ook voor de schrijver iets van een bevrijding zoniet toch herbronning. Het geluk was wederzijds en dat was léésbaar.
Paul van Vliet gedrukt, in zwart-wit, vroeg letterlijk om zijn eigen
lettertype. Zijn columns legden een nieuwe relatie tussen lezer en krant. Een van deemoed en verwondering voor de capriolen van het menselijk epos. Van warmte voor de underdog en de enkeling. Van onderhuidse sympathie voor wie nog zelf durft vermoeden en zoeken en falen. Met zijn ideologie dat ook de professionelen nog altijd amateurs van het leven zijn, bereikte deze columnist een kind, een vrouw, een afgewezen minnaar in het merg van droom en daad. Nooit als een imperialistische filosoof, steeds als betrokken bindteken van al het menselijk gedoe en gedaas. Voor Paul van Vliet betekende de journalistieke arbeid vooral een staat van alerte verontrusting. Hij stelde de vragen die de boeien verbreken waaraan een mens gekluisterd zit. Ontmaskerde de marmeren elite door te getuigen dat wie rijk en hooggezeten is ook meer tranen dan wapens heeft om het geluk te bevechten. Hekelde de domheid en vervreemding van degenen die achter hun brood blijven zitten als de zigeuners in en aan hen voorbijtrekken. In de stijl van hem alleen, met ongemeen veel humor respectievelijk weemoed in de pen columniseerde Paul van Vliet de emoties, ontroeringen en verwachtingen van de klasseloze mens haarscherp bloot.
Tot in de subtielste voelhorens naar het bestaan. Het resultaat is dit boekje met als grote menselijke doorsnee de 'Internationale van de zachte vertwijfeling'.'