Het gelukkige resultaat is dat iedereen, leek en ingewijde, in kort bestek een uitstekende kijk krijgt op allerlei facetten van dit boeiende onderwerp. Aan de orde komen de auteurs, acteurs, het theater, het koor en het publiek van destijds. Een belangrijk begrip als dramatische ironie komt ter sprake, en het verschil tussen personificatie, type en individu wordt uiteengezet, evenals het onderscheid tussen story, plot en stof. Een korte beschouwing is gewijd aan de befaamde drie klassieke eenheden, die van tijd, plaats en handeling. (...) De auteur stelt vaak genoeg vast dat er veel raadselachtig is en blijft. Zelfs de naam tragedie, letterlijk vertaald 'bokkenlied', kan niet worden verklaard. Wijst dit woord op het feit dat de oorspronkelijke spelers optraden als satyrs in bokkenvel? Bestond de prijs voor het beste stuk uit een bok? Of werd aanvankelijk rond een altaar gedanst waarop een bok stond? Daarbij komt dat het woord 'tragisch', sinds Goethe een equivalent voor 'onoplosbaar' of 'onverzoenlijk', zeker niet van toepassing is op alle Griekse tragedies, zoals aan de hand van enkele voorbeelden wordt verklaard. (...) In Bokkenzang is veel ruimte besteed aan een beschouwing over Koning Oidipous, het stuk dat sinds Aristoteles als de ideale tragedie geldt. Gezien de frequentie van de opvoeringen van dit stuk in Nederland is dit een terechte keuze van de schrijfster en haar opstel kenmerkt zich door een grote helderheid, een soms verfrissende nuchterheid en een liefde voor het onderwerp. Zij toont stap voor stap aan waarom dit drama zo volmaakt is.' (HEIN van DOLEN in De Volkskrant 02.05.97).