erotiek. Hupperts' boek biedt veel interessants, maar alledrie de onderdelen geven aanleiding tot kritische vragen en gerede twijfel, mede door de hoge claims die op tafel worden gelegd. Het meest problematisch is de algemene analyse in het eerste deel. Afgezien daarvan dat Hupperts de wetenschappelijke literatuur wel erg eenzijdig en polemisch behandelt, kan hij zijn eigen stellingen niet overtuigend onderbouwen. De suggestie van een bloeiend Atheens homo-leven (H. spreekt zelfs van 'cruise-plaatsen') is nog tot daaraan toe, maar voor de toch cruciale stelling dat contacten tussen volwassen mannen aanvaardbaar waren draagt H. een paar uiterst magere en discutabele flardjes tekst aan, naast nogal wat materiaal van de Griekse vazen. Maar hoe weten we dat die vazen de Griekse werkelijkheid directer weergaven dan de literaire en filosofische teksten? Je zou best kunnen stellen dat de Griekse vaas-afbeeldingen als historische bron ongeveer even betrouwbaar zijn als moderne MTV-clips, reclamespotjes en filmtrailers. Wonderlijk genoeg bespreekt H. dit fundamentele punt nergens, en dat terwijl hij terecht wel kritisch kijkt naar de teksten. Hij neemt de vaasafbeeldingen dus eenvoudig als directe weerslag van een reële praktijk. De aldus snel bereikte conclusies worden vervolgens gebruikt als 'bewezen' uitgangspunten voor verdere stellingen. H.'s enthousiasme kan deze onvoldoende onderbouwing helaas niet geheel goedmaken. Wat de vertaling van het Symposium betreft: er zijn tenminste drie Nederlandse vertalingen van die dialoog leverbaar in de boekwinkel. Wat is dan de zin van een nieuwe vertaling? Hupperts' Nederlands is niet zo soepel dat de vertaling zichzelf rechtvaardigt, en de auteur geeft geen duidelijke verantwoording voor zijn nieuwe vertaling. De lange analyse van de tekst, tenslotte, biedt veel parafrasen, schema's en filosofisch commentaar, maar de gemiddelde lezer zal er weinig fundamenteel nieuws in ontdekken: Plato bepleit al met al een verregaande sublimering van eros. Het opmerkelijkste is misschien dat de bekende Diotima-rede volgens H. ook enige kritiek op Socrates bevat: die zou nog niet ver genoeg zijn gegaan. Het is een aardige gedachte, maar wereldschokkend lijkt het niet. Een afrondende synthese ontbreekt helaas, waardoor ook opvalt dat de drie delen geen volledig evenwichtig geheel vormen.' (VINCENT HUNINK in Streven 70, pp.268-270).