De hoogleraar oude geschiedenis onderzoekt in deze uitstekende studie hoe de Romeinse alleenheersers zes eeuwen lang hun keizerschap vormgaven, welke reactie ze daarmee opriepen en wat voor invloed dat weer had op de houding van de keizers. Waar volgens veel historici de keizers uit de derde eeuw een verhevener status hadden dan hun voorgangers uit de eerste twee eeuwen van het keizerrijk, stelt Hekster dat keizers van begin af aan een verheerlijkte positie hadden. Maar ze moesten behendig laveren. Romeinen waren allergisch voor koningen. Fier droegen ze uit dat ze sinds het schrikbewind van Tarquinius Superbus geen monarch meer hadden, want een vorst regeerde als een meester over zijn slaaf.Vanaf Caesar was de macht in handen van één persoon en diende tegelijk elke vergelijking met een koning voorkomen te worden. Wie te monarchaal optrad, liep het risico zijn leven te verliezen, laten de voorbeelden zien van Caesar, Caligula en Heliogabalus. Zo had Caesar zijn portret op munten laten afbeelden, een revolutionaire daad. Dit en ander koninklijk gedrag kostte hem de kop. Maar nadat zulke geldstukken hun intrede hadden gedaan, was een precedent geschapen. Na Caesars dood werd het muntportret de standaard voor Romeinse heersers. Standbeelden van levende heersers waren ook geen punt meer (...). Toen Caesar postuum werd vergoddelijkt, straalde dat af op zijn adoptiefzoon en opvolger Augustus. Vanwege de snel opeenvolgende machtswisselingen hadden veel keizers vanaf de tweede helft van de derde eeuw geen belang meer bij het vergoddelijken van mislukte voorgangers. (...) Met de bekering van Constantijn ontstond een probleem. Het volk verwachtte nog steeds dat goede keizers na hun overlijden in goden transformeerden, maar heidense vergoddelijking was voor deze eerste christelijke keizer geen optie. Een oplossing werd gevonden in heiligverklaring.' (ELIAS VAN DER PLICHT in Trouw 14.01.2023).