Bij de naam Antoon Coolen denkt bijna iedereen aan de schrijver van 'Dorp aan de rivier' en andere romans en verhalen over de Peel. Die Antoon Coolen leefde van 1897-1961. Maar er is ook een oudere Antoon Coolen geweest, die zich al op het schrijverspad had begeven toen de bekende Peelschrijver nog jaren te gaan had voor zijn eerste werk het licht zou zien.Het gaat om de jonggestorven Helvoirtenaar Johannes Antonius Leonardus Coolen, in 1875 geboren in de Verwerstraat in Den Bosch als zoon van Willem Antoon Coolen en Maria Donkers. In 1876, dus een jaar na Antoons geboorte, verhuisde zijn ouders naar Helvoirt, waar Willem Coolen tot notaris was benoemd. Het gezin nam zijn intrek in de villa Jagtlust aan de Torenstraat. Drie jaar later betrok het De Beuken, dat de notaris inmiddels had laten bouwen.Na zijn schoolopleiding (in s-Hertogenbosch, Oudenbosch en Rolduc) begon de jonge Antoon aan een notarisstudie. Hij deed dat thuis, onder begeleiding van zijn vader, samen met een paar andere studenten. Het eerste van de drie examens voor kandidaat-notaris heeft hij nog succesvol afgelegd, maar daar bleef het bij. Zijn natuurlijke aanleg bleek veel meer artistiek gericht.Vanaf 1895 begon hij te schrijven, te schetsen en te schilderen. Aangespoord door zijn moeder, die zelf een brede heemkundige belangstelling had, schreef hij vooral Brabantse dorpsverhalen. Ze verschenen eerst in De Avondster en vervolgens ook in Het Huisgezin en het Noordbrabantsch Dagblad.In 1901 vertrok hij naar Amsterdam. Daar begon hij als journalist bij De Telegraaf. Hij kreeg al gauw een goede naam, vooral met zijn "Brabantse schetsen", die zich voornamelijk in en rond Helvoirt afspeelden. Hij schreef er in totaal een veertigtal.