Al voor 1500 moeten in de Schoonebeeker marke, de gezamenlijke woeste gronden van de boeren uit Oud-Schoonebeek, tientallen booën hebben gestaan. Het was een unieke vorm van vetweiderij van rundvee, die uitsluitend in Schoonebeek voorkwam. Het booterrein bestond uit een geheel van veestalling, hooischuur, inscharingsweide ‘de belt’, hooiland ‘maogien’ en de omliggende ‘heuving’. De boo werd een groot deel van het jaar bewoond door de ‘booheer’, in feite een veehoeder.
Het boovee, voornamelijk bestaande uit jonge ossen, werd door de Schoonebeekers zelf gefokt of werd opgekocht om op de boo te worden gemest tot slachtossen. Van mei tot oktober begraasden de ossen de groenlanden rond de boo. In de herfst en winter werden de ossen door de booheer op het hoogveen geweid en ‘s nachts in de boo gestald. Tussen Kerstmis en Lichtmis ging de booheer terug naar de boerderij van de Schoonebeeker boer.
Eenmaal vet werden de dieren verkocht en gedreven naar o.a. de IJsselsteden.


In dit boek wordt het fenomeen boo beschreven. Wat was een boo, waar kwam deze uit voort? De geschiedenis van de Schoonebeeker marke is onderzocht. De Schoonebeeker boeren hadden ongeveer vijfendertig booën in hun gezamenlijke gebied, waarvan de historie is nagespeurd. Aan de overzijde van de grensrivier Schoonebeekerdiep stonden booën in de Gross- en Kleinringer marke. De geschiedenis van deze booën is bekend. Verder een kijkje in het leven van de booheren. Wie waren zij en wat weten we over hun dagelijkse gewoonten? Als laatste een beschrijving van het groen op het booterrein. De combinatie van veestalling, hooischuur, omliggende landerijen en het groen maakte het tot één geheel.