'TEN GELEIDE
(...). Voor Jezus en voor de eerste christenen vormden de Schriften (= het O.T.,sj) de enige bijbel. Het apos-tolisch commentaar van evangelisten en apostelen werd later het "Nieuwe Testament" genoemd. Langzamer-
hand ging de kerk zich als het enige en eigenlijke adres beschouwen van de Schriften (= het O.T.,sj).
Deze boeken werden voornamelijk gehanteerd vanwege "voorzeggingen" en "bewijsplaatsen" van de messia-
niteit en de opstanding van Jezus. De kerk onterfde Israël Israël en waande zich de eigenlijke drager van de Schriften. In onze tijd is er een nieuwe aandacht gegroeid voor het Oude Testament en tegelijk is er een nieuwe belangstelling ontstaan voor het joodse volk, het oorspronkelijke adres van de Schriften en tot van-
daag de drager van de Schriften. Vele christenen zijn zich bewust geworden van volstrekt unieke band tussen het joodse volk en de Hebreeuwse bijbel en hebbebn enig inzicht gekregen in de schatten aan wijs-
heid, die de joodse traditie in de omgang met de Schriften heeft verzameld. (...).
Vele christenen hebben het gevoel, dat ze geen directe toegang meer hebben tot de boeken, die ze het "Oude Testament" noemen. Ze hebben ontdekt, dat de christologische sleutel niet zomaar past op alle sloten van het Oude Testament. En vaak kunnen ze helemaal niets meer met die sleutel aanvangen, die hun voor-heen schijnbaar zo gemakkelijk toegang verschafte tot de boeken van het "oude verbond". (...).
De bijbeloverwegingen, uitgesproken voor de NCRV-microfoon in het najaar van 1985 rond de Israël-zondag, vormen slechts een aarzelende pogingom een weg te zoeken in de hierboven aangeduide proble-
matiek. (...)'.