Rug enigszins verschoten door zonlicht, pagina's vergeeld, afdruk van cellofaan op 1e schutblad (zie foto), schutblad achterin wat verbruind, verder nette staat.

Oorspronkelijk uitgegeven in 1951, bekroond met de Prix goncourt (die Gracq weigerde, want te commercieel bedoeld).

Julien Gracq, pseudoniem van Louis Poirier (Saint-Florent-le-Vieil, 27 juli 1910 – Angers, 22 december 2007) was een Frans schrijver, dichter en essayist, verwant aan het surrealisme.

Gracq studeerde politicologie te Parijs en werd later leraar geschiedenis te Nantes, Amiens en Angers. Hij hield zich zijn hele leven relatief afzijdig van het literaire leven van zijn tijd.

Als schrijver was Gracq verwant aan het surrealisme, later ook wel met het existentialisme. Alleen in het extatische was het volgens hem mogelijk door te dringen tot het wezen der dingen. Hij probeert in zijn romans niet zozeer een lopend verhaal te vertellen, maar wil een soort magische wereld oproepen die buiten de realiteit, tijd en geschiedenis staat. De held van Gracq is vaak een soort kluizenaar die één wil worden met de natuur, waarbij echter steeds een mysterieuze sfeer van dreigend onheil voelbaar is.

Tot de belangrijkste werken van Gracq behoren zijn door André Breton geïnspireerde debuut Au Château d’Argol (1938) dat zich afspeelt op een Bretons landgoed in de middeleeuwen en waarin de liefde vooral als een drang naar vrijheid wordt ervaren, Les Rivages des Syrtes (1951), een symbolisch verhaal , waarin het onafwendbare noodlot een centrale rol speelt, en Un Balcon en Forêt (1958) dat speelt aan het begin van de Tweede Wereldoorlog, waarin een Frans officier in de bossen de Duitse tanks afwacht en waarin deze een soort pantheïstische en fantastische natuurbeleving ervaart, gekoppeld aan overlevingsmechanismen.

Gracq genoot ook bekendheid als essayist en dichter. Zijn stijl verraadt in zijn gehele werk een spanning tussen de taal van de poëzie en die van de roman. Poëzie bestaat in zijn ogen vooral uit het blijmoedig aanvaarden van het aardse bestaan.

Gracq stierf in 2007 op 97-jarige leeftijd in een ziekenhuis te Angers.

In een onbepaalde tijd en regio van de wereld leeft Aldo. Deze jongeman komt uit een van de oudste families van de heerschappij van Orsenna , een fictieve republiek (type stadstaat, lijkend op Venetië) die ooit machtig was. Hij werd als "waarnemer" naar een fort in de zuidelijke provincies gestuurd dat aan de oever van de Syrtes was gebouwd. Dit fort waakt over de Zee van Syrtes, die Orsenna scheidt van Farghestan , een mysterieus denkbeeldig land waarmee de stadstaat al drie eeuwen in oorlog is , hoewel er al lang geleden een feitelijke vrede tot stand is gebracht en nog steeds heerst tussen de twee landen.

Aldo ontdekt het dagelijkse leven van het fort en raakt geleidelijk bevriend met kapitein Marino die het beheert. Onder het sceptische oog van Marino, een oude afgematte officier, probeert Aldo het fort uit zijn verdoving te trekken. Hij begint een liefdesaffaire met Vanessa Aldobrandi, de laatste afstammeling van een zeer oude aristocratische familie van Orsenna, wiens overgrootvader hun vertrouwen heeft beschaamd door zich aan te sluiten bij de Farghians. Vanessa, die in de voetsporen treedt van haar voorvader, wekt onmerkbaar en op een zeer omslachtige manier bij Aldo het verlangen op om de zaken van het fort uit te voeren zoals hij wil en om de maritieme grens te overschrijden die Orsenna van Farghestan scheidt. Daarbij wordt hij geleidelijk en onbedoeld de katalysator voor veranderingen die zullen leiden tot een openlijke oorlog tussen Farghestan en Orsenna, die duidelijk zal worden verslagen.