De grond onder haar voeten van Salman Rushdie begint met de gevierde zangeres Vina Aspara die terechtkomt in een verwoestende aardbeving. Vanaf dat moment zal niemand haar ooit nog zien, ook Ormus Cama niet, de minnaar die zijn hele leven in de muziek naar haar blijft zoeken. De roman geeft een prachtig beeld van de veranderende tijdgeest, de cultuurverschillen tussen Oost en West, en de geschiedenis van de popmuziek. Het is een verhaal over liefde, dood en rock-‘n-roll en een briljante hervertelling van de mythe van Orpheus.

Deze roman zit vol sagenrijke familiegeschiedenissen waarin personen helden worden en helden aards worden. Soms krijgen ze mythische proporties, met name popzangeres Vina, die als een rockende, scheldende, betoverende, copulerende hemelse nimf de rode draad van het boek vormt. In het begin wordt zij verzwolgen door de aarde en sterft. De roman bestaat uit een orfische zoektocht naar haar levensverhaal en een aaneenrijging van ware en overdrachtelijke cataclysmen. Naast Vina zijn er nog twee hoofdrolspelers, beiden haar minnaars. Een, de ik-figuur, is fotograaf, de ander musicus-componist. Met (pop)muziek als permanente ondertoon trekt Rushdie al zijn erudiete en verhalende registers open, met veel taalknutselarij en woordspelletjes, als in een verbaal multimediacircus. Daarnaast speelt nog een tiental personen, veelal familieleden, een hoofdrol. Schijn en werkelijkheid, normaal, abnormaal en paranormaal, liefde en muziek worden in een diabolische taalstroom vervlochten. Rushdie schept een platform voor de roman maar ondergraaft tegelijk de grond onder de voeten van de lezer. Goed vertaald.

Salman Rushdie won in 1981 de Booker Prize met Middernachtskinderen. Daarna volgden onder meer De duivelsverzen (1988) en De laatste zucht van de Moor (1995). Rushdies werk wordt vertaald in een groot aantal landen en werd verschillende keren bekroond.