Na zijn uitbundig ontvangen debuut „Dood weermiddel" in 1976 komt F. B. Hotz met een tweede verhalenbundel, waarop met spanning is gewacht. In dit nieuwe boek valt op dat Hotz' werk zowel zichzelf gebleven als veranderd is. Zijn ironie is in bepaalde opzichten milder geworden, zeker ook ten opzichte van de vrouw die nu vaker als „medeslachtoffer" van het rumoerige leven fungeert. Het is na een succesvol debuut een sterke verdienste dat Hotz zich in het geheel niet herhaalt. De thematiek van deze bundel is een andere, hoezeer die ook weer aansluit bij die uit „Dood weermiddel'. Hier vinden we een aantal hoofdpersonen die te ver van hun eigen aanleg afgedwaald zijn, op een weg vreemd aan hun „ik" en die aan die vergissing zoeken te ontkomen. In het titelverhaal is dat al illustratief - de „ik" komt na een lange omzwerving letterlijk „thuis" maar ook in het prachtige „Aspiraties" weet de hoofdpersoon te moeten terugkeren op zijn schreden. Men vindt dit gegeven onder meer ook in het haast tedere „Auditie', waar een vrouw zich in aandoenlijke aarzeling buiten haar perken waagt. Zelfs in „Zand en grind" maar dan in superieur ironische zin vindt men er nog iets van bij de „heer" die meent niet thuis te moeten horen bij modder en bloed. Naast dit gegeven duikt in deze nieuwe bundel een kalm, haast afziend verlangen naar liefde op, zoals in het bitterzoete „Voorjaar" en in „De toren".
Als geen ander in Nederland is Hotz een meesterverteller en zijn verhalen zijn stuk voor stuk juweeltjes in onze literatuur.