Miles Davis is zonder twijfel 's werelds bekendste levende jazz-musicus. De achttienjarige trompettist die, gefascineerd door de muziek van altsaxofonist Charlie Parker, in september 1944 naar New York kwam en een jaar later al in Parkers kwintet speelde, groeide uit tot een jazzgigant die een vooraanstaande rol speelde bij het ontstaan van nagenoeg alle jazzstijlen van na de oorlog.
Openhartig en ongemeen boeiend beschrijft Miles Davis in zijn autobiografie zijn leven als jazzmusicus en zijn intense relatie met groten als Charlie Parker, Dizzy Gillespie en John Coltrane en met de tientallen belangrijke musici met wie hij in zijn ruim veertigjarige carrière speelde. Davis is openhartig over anderen - Parkers heroïneverslaving, de uitbuiting van zwarte musici door blanke nachtclubeigenaren en producers, het dagelijks terugkerende racisme - maar ontziet ook zichzelf niet.
Bert Vuijsje in de Volkskrant: Hij heeft kennelijk besloten in een klap alles te onthullen: over zijn verslavingen (cocaïne, heroïne, alcohol), zijn relatie tot vrouwen (als versierder, pooier en echtgenoot), zijn woedende, soms gewelddadige conflicten met collega-musici - zonder zichzelf te sparen en zonder zelfbeklag of gemoraliseer.'
Lee Jeske in de New York Post: 'Een onbetaalbaar boek. Een verfrissing na veel oninteressants van de laatste tijd.
Ted Gioia in de San Francisco Chronicle: 'Weinig boeken over jazz zijn zo ontroerend en provocerend als deze onthullende memoires.'
Quincy Troupe, winnaar van de American Book Award 1980 voor poëzie, redacteur van James Baldwin, The Legacy en publicist, doceert aan de City University of New York en aan de Columbia University.