Riley “Blues Boy” King (1925-2015) werd geboren in diepe armoede in Jim Crow Mississippi. Weggerukt van zijn deelpachtersvader verloor B.B. zijn moeder op tienjarige leeftijd, waardoor hij er min of meer alleen voor stond. Muziek werd zijn emancipatie van het uitputtende zwoegen op het land. Geïnspireerd door de gitaar van een plaatselijke dominee en door de platen van Blind Lemon Jefferson en T-Bone Walker, aangemoedigd door zijn neef, de gevestigde bluesman Bukka White, leerde B.B. zijn gitaar zingen in de unieke solostijl die, samen met zijn meedogenloze werkethiek en menselijkheid, zijn handelsmerk werd. Generaties artiesten, van Jimi Hendrix en Eric Clapton tot Carlos Santana en The Edge, riepen hem op als inspiratie.


King of the Blues presenteert het levendige leven en de tijd van een baanbrekende reus. Getuige van duistere vooroordelen en lynchpartijen in zijn jeugd, trad B.B. onophoudelijk op (zo'n 15.000 concerten in 90 landen in bijna 60 jaar) - in zekere zin zijn manier om aan zijn verleden te ontsnappen. Een aantal van zijn concerten, waaronder zijn historische optreden in de Cook County gevangenis van Chicago, zijn tot op de dag van vandaag legendarisch. Zijn carrière schommelde tussen verering en degradatie, maar hij stond altijd weer op. Tegelijkertijd onthult zijn verhaal de vele manieren waarop platenmaatschappijen misbruik maakten van artiesten, vooral van gekleurde artiesten.