Dit onderzoek richt zich op de verbinding van empirische wetenschap en christelijk geloof. Beide gebieden dreigen immers als ijsschotsen uit elkaar te drijven. Als empirische wetenschap is gekozen voor de biologische psychiatrie. Bij een rondtocht door deze discipline, krijgt men soms de indruk dat onze hersenen niet meer dan een ingewikkelde neurobiologische machine zijn. Daartegenover staan de basale ervaring van vrijheid en verantwoordelijkheid: hoe is dit met elkaar te rijmen? Dit probleem is benaderd door middel van een Wijsgerige begripsanalyse. Het dispositiebegrip (voor fenomenen van b.v. neurobiologische `bepaaldheid´) en het vrijheidsbegrip zijn beide nauwkeurig onderzocht en vervolgens met elkaar in verband gebracht. Dit is gedaan vanuit de augustijns-franciscaanse wijsgerige traditie. Eén van de resultaten is, dat niet alleen de analyse van vrijheid, maar óók die van `bepaaldheid´, vraagt om een begripsvorming die opkomt uit de christelijke visie op de werkelijkheid als een door God gegeven schepping (vakmatig gezegd een contingente werkelijkheid). De kritische keerzijde hiervan blijkt te zijn, dat het determinisme van de oppositie niet alleen het vrijheidsbegrip, maar ook het concept van bijvoorbeeld natuurwetten of biologische disposities bedreigt. De conclusie wordt dan ook verdedigd, dat de augustijns-franciscaanse wijsgerige traditie een betere basis vormt voor de filosofische doordenking van de (biologische) psychiatrie dan haar contemporaine rivalen (b.v. het non-reductionistisch fysicalisme). Zo wordt een eventuele `boedelscheiding´ tussen psychiatrie en theologie als een moderne mythe ontmaskerd..