Kuitert vraagt zich in zijn boeken steeds af wat nog houdbaar is in het christendom. Ondanks al zijn twijfels ontmoet je in zijn boeken toch een diepgelovige man. Dat zie je aan de prachtig gevonden motto’s en gedichten die hij boven hoofdstukken in zijn boeken zet. Daar zit een mystieke spirituele laag in.”

De hoogleraren Douma en Kuitert zijn ethici en respectievelijk vrijgemaakt gereformeerd en (gewoon) gereformeerd. Douma bekritiseert Kuiterts ‘Het Algemeen Betwijfeld Christelijk Geloof’, vooral diens grondstelling ‘alles wat we over boven zeggen, komt van beneden’. Tegenover Kuiterts beroep op de menselijke ervaring stelt Douma het beroep op de bijbel. Zijn principiële bezwaren giet hij in de vorm van formele kritiek: hij wijst vooral op het gebrek aan logica in Kuiterts visie op traditie, schepping en opstanding en in zijn beroep op de ervaring, en op diens willekeur in zijn argumentatie. Het is kritiek die hout snijdt en die Kuitert zelf oproept door zijn methode en door de fragmentarische wijze waarop hij zijn visie brengt. Kuitert wil zijn geloof redelijk verantwoorden, Douma gaat de manier waarop hij dat doet rationeel te lijf. Derhalve: wie enthousiast is over Kuiterts boek, doet er goed aan ook Douma te lezen; wie Kuiterts rationaliteit niet waardeert (er zijn voor een christen ook andere benaderingen mogelijk), zal ook die van Douma niet appreciëren.