Verbrande schrijvers is een boek over autoritair gedachtegoed.
Waarom hebben Vlaamse schrijvers actief meegewerkt of gesympathiseerd
met de bezetter tijdens de Tweede Wereldoorlog? Welke rol
speelden kerk en koning in hun engagement? Verbrande schrijvers
ontleedt de beweegredenen en activiteiten van acht schrijvers die
actief deelnamen aan de ‘culturele’ collaboratie in Vlaanderen.
Sommigen kozen met overtuiging de ‘foute kant’: Pol le Roy,
Bert Peleman, Ferdinand Vercnocke en Blanka Gyselen. Zij zijn
vandaag vrijwel vergeten schrijvers. Anderen lieten zich meeslepen
door de sirenenzang van de culturele eigenheid die het nazisme beloofde:
Ernest Claes, André Demedts, Filip de Pillecyn en Wies Moens.
Schrijvers uit de tweede lijn. Of behoort hun werk niet meer
tot de canon omdat ze ‘verkeerd’ gekozen hadden?
Deze bundel poogt vooral lacunes in de letterkundige
geschiedschrijving weg te werken. Figuren als Stijn Streuvels
en Gerard Walschap, over wie voldoende onderzoeksmateriaal
beschikbaar is, blijven daarom grotendeels buiten beeld.

De samenstellers hebben gekozen voor figuren
in de marge van de literatuurgeschiedschrijving die om ideologische
of tekstkritische redenen minder aandacht krijgen. Niet zozeer
het schrijverschap of de literaire productie (1933 - 1395),
maar ook en vooral de ideeënstrijd en het aandeel in de ‘culturele
collaboratie’ in Vlaanderen worden uitvoerig belicht.
De term ‘culturele collaboratie’ zelf blijft uitermate problematisch.
Dat mag blijken uit het historisch vertoog waarmee de bundel
na het inleidend ‘Voor mijter en heerd’ opent.