Op zoel naar inspiratie belandde Brussels landschapsschilder Emile Van Doren (1865-1049) in Genk. Hij bleef en het eindeloze Kempenlandschap werd het zijne.
Ingrid Godon tekende schimmen van zijn leven: de mensen, het licht en de natuur, die de schilder zo fascineerden
Paul schreef er een verhaal bij.

Paul Verrept (1963) is een Belgische schrijver van kinderboeken, illustrator en grafisch vormgever.
Paul Verrept profileert zich als prentenboekenillustrator in de jaren 1990 met zijn aquarelillustraties bij de poëzie van Paul Van Ostaijen: Sjimpansee, Slaap en Marc. De illustraties zijn concreet en abstract, en roepen de buiten- en binnenkant van de poëzie op. Zelf vindt hij Marc het meest geslaagd: het is speelser en meer ontspannen uitgewerkt dan Sjimpansee en prikkelender voor je brein dan Slaap. Met die Van Ostaijen-reeks heeft hij zijn eigen ‘signatuur’ gevonden en leert hij wat illustreren kan betekenen.

In samenwerking met auteur Meuleman maakt hij ook de bekende Mijnheertje Kokhals-reeks over een heerschap dat schippert tussen geluk en ongeluk. Rond dat personage wordt ook een theatervoorstelling opgezet. Later gaat hij naast illustreren ook zelf schrijven.

Die eigen verhalen zijn vaak sober en filosofisch getint – let op titels als Klein verhaal van de nacht (2000), De dag dat mama even tijd had voor een kopje koffie (2003) of Op een dag was de liefde moe (2011). Er lijkt ogenschijnlijk niet te veel gebeuren in de tekst, letterlijk dan, maar precies die ruimte in het verhaal zet de lezer aan het denken. Zijn tekeningen laat hij altijd bewust in dialoog gaan met de tekst. Gewoon goed tekenen volstaat niet om een goed illustrator te zijn, vindt hij. Dat ben je pas als je die dialoog niet uit het oog verliest.

Ingrid Godon (1958) is een Belgische illustrator van kinderboeken.
Het bekendst is ze ondertussen met haar Nellie & Cezar-boekjes, waar ook tekenfilms van gemaakt zijn.
In 2000 verscheen Wachten op matroos, waarvan Godon het verhaal bedacht had en illustreerde en waar André Sollie de tekst bij schreef. Dit boek betekende een keerpunt in haar carrière. Het boek wint uiteindelijk een aantal belangrijke prijzen. In 2011 werd Ik wou gepubliceerd. Het boek bevat een reeks expressieve, realistisch aandoende kinderportretten, met daarbij korte teksten van Toon Tellegen.
"Godon houdt het meest van pure en sobere verhalen, haar illustratiewerk is net zo. Ze vindt het belangrijk om toegankelijk te blijven en heeft veel aandacht voor gevoelens en gezichtsuitdrukkingen. Aanvankelijk zijn haar illustraties erg realistisch en werkt ze met potlood en waterverf, maar met de jaren worden ze gestileerder. Details vallen steeds vaker weg, figuren worden robuuster. Haar illustraties doen veelal zacht aan. Kracht halen haar illustraties vaak uit de techniek die ze gebruikt: ze werkt graag met olieverf op ruw karton, waardoor stevige vlakken en lijnen ontstaan."
Godon is bekend in binnen- en buitenland. Ze werkt voor belangrijke buitenlandse uitgeverijen, zoals Casterman in Frankrijk en Macmillan in Engeland. Sommige van haar boeken, bijvoorbeeld Wat moeten we doen met de Boe-hoe baby?, verschijnen eerst in het buitenland en worden daarna in het Nederlands vertaald. Omgekeerd is haar werk is vertaald in het Italiaans, Braziliaans, Japans en andere talen.

Emile Van Doren (1865 - 1949) was een Belgisch kunstschilder.
Rond 1891 arriveert Emile Van Doren voor het eerst in Genk. Genk was op dat moment al uitgegroeid tot een bekende schilderslocatie en was het op dat ogenblik een van de populairste oorden van de Belgische plein-airisten. Emile Van Doren werd verliefd: zowel op het Genkse landschap als op Cidonie Raikem, de uitbaatster van een herberg aan de Stationsstraat in Genk. In 1893 liet Van Doren zich inschrijven in Genk en in 1898 trouwde hij met Cidonie. Collega-schilders Herman Richir en René Ovyn waren getuigen op zijn bruiloft. Samen met Cidonie bouwde hij Hotel des Artistes uit tot een trefplaats voor kunstenaars, schrijvers en toeristen die Genk opzochten.

Het Kempische landschap in en rond Genk met uitgestrekte heidegronden, spiegelende vijvers en golvende zandduinen zou van dan af het haast exclusieve onderwerp van zijn schilderijen worden. Zijn uitspraak "Genk is gemaakt om geschilderd te worden" illustreert de passie van Van Doren voor zijn nieuwe thuis.

Het succes van Emile Van Doren als landschapsschilder was aanzienlijk. Vroeg in zijn kunstenaarsloopbaan kocht het koninklijke hof enkele werken van hem aan. In 1913 laat Van Doren een villa bouwen op de Coin Perdu (Verloren Kostweg, vandaag Henri Decleenestraat). Vandaag de dag herbergt deze kunstenaarswoning met atelier het Emile Van Dorenmuseum.

In 1892 won Emile Van Doren de Prix Donnay, die sinds 1888 werd uitgereikt als een landschapsschilderkunstprijs voor de Brusselse Academie. In de jury zaten Joseph Coosemans, Franz Courtens en Edmond De Schampheleer.
(Wikipedia)