De 21-jarige schrijfster Françoise Sagan is door haar eerste roman Bonjour tristesse op slag een wereldberoemdheid geworden: in 19 landen werd het boek vertaald, in Frankrijk werden 400.000 exemplaren verkocht, in de Verenigde Staten van Amerika steeg de verkoop tot 1.000.000 exemplaren, van de Nederlandse vertaling verschenen drie drukken in vijf maanden, binnenkort zal men ook de film, die naar het boek gemaakt is, kunnen zien.

Waarop berustte dit weergaloze succes? Was het uitsluitend sensatie, verwekt door de jeugd van schrijfster, het gedurfde" van het onderwerp dat zij behandelde? Neen, juist de wijze waarop zij haar boek geschreven had vervulde de critici van alle landen met bewondering en verbazing. ”Een geboren romanschrijfster", noemde de Franse criticus Hervé Bazin haar. “Françoise Sagan is geschapen om te schrijven", schreef Paris-Presse. “Wij moesten erkennen dat hier een bijzonder literair talent aan het woord is," zei Dr. P. H. Ritter Jr. voor de A.V.R.O. “Het werk van een uitzonderlijk bevoorrechte" (Het Gooi- en Ommeland), een kunstwerk naar vorm en inhoud" (Eindhovens Dagblad), “dit verbazingwekkend-rijpe, dit overrompelende, wrange, ware, gevoelige, poëtische boek... waarvan de meesterlijke compositie, de atmosferisch-beeldende taal, de trefzekere psychologie, de suggestieve verteltrant, algemeen werden erkend" (Haarlems Dagblad), enz. enz.

Kort geleden verscheen in Frankrijk de tweede roman van Françoise Sagan, Un certain sourire (Nederlandse titel: Als een verre glimlach), in een eerste oplage van 200.000 exemplaren: het eenvoudige verhaal van een verliefd jong meisje, studente in Parijs, en een oudere getrouwde man, boeiend en ontroerend verteld, zonder schijnheiligheid of valse romantiek. Het spreekt vanzelf dat de critici zich onmiddellijk op dit nieuwe werk stortten.
Weldra moest men erkennen dat Françoise Sagan zich volkomen had weten te handhaven, dat zij niet de schrijfster van één enkel succesboek was, maar inderdaad ,,een geboren romanschrijfster". Wij laten nog enige critici hun mening zeggen: Henri Sandberg in De Telegraaf: ”Wat zou Un certain sourire ons brengen? Wel, de roman raakte mij, trof mij diep in het hart... Niets is er in deze geschiedenis te vinden van de banaliteit van een driehoeksverhouding. Alles verloopt anders dan in andere romans en de zwoelheid van de hartstocht wordt voortdurend gelouterd door iets, dat men ware liefde zou kunnen noemen een mooi boek, door zijn ragfijne observatie, door zijn ongewone levensbeschouwing... Dit jonge meisje, dat nu eenentwintig is, begrijpt het leven zoals weinig oudere mensen."
Elisabeth de Roos in Het Parool: “En er is niets verloren gegaan van de innemend-preciese manier van noteren... Precies en met véél goede smaak: niet pathetisch maar ook niet overcynisch, ironisch maar net niet geaffecteerd... Was men na Bonjour tristesse vooral nieuwsgierig of zo'n natuurtalent zich zou kunnen handhaven, Un certain sourire is gebaseerd op een combinatie die waarschijnlijk duurzamer is van talent en scherpzinnigheid."
De romanschrijver Hubert Lampo, wiens vertaling van Bonjour tristesse algemeen geloofd werd, verzorgde ook de Nederlandse tekst van Françoise Sagan's tweede roman.