Hugo Brandt Corstius is geen bioloog, maar wil wel graag dezelfde fout maken als Darwin en Wilson en Slijper. Deze drie biologen schreven prachtig over wurmen, mieren en walvissen, alleen maakten ze zich gehaat door een laatste, revolutionair en opzienbarend, hoofdstuk. Charles Darwin vond de evolutie van diersoorten uit. Iedereen kon hem volgen, totdat de op zijn achterpoten staande mens ook een product van biologische evolutie bleek. Dat was tegen het zere been van die tweepotige apenneef.Edward Wilson schreef een dik en spannend boek over mieren. Hij trapte echter velen op hun tenen met de vaststelling dat mensen instinctieve machientjes zijn. Everhard Slijper bestudeerde het tegendeel van de mier, namelijk de walvis. Hij was een zeer gewaardeerd bioloog, tot hij beweerde dat niet alleen de walvis maar ook de mens het slachtoffer wordt van zijn overdadige omvang. Slijper werd in de kranten aan stukjes gehakt zoals hij dat zelf met walvissen deed. Ook al gelooft Brandt Corstius dat de mens een product is van de evolutie, hij gelooft ook dat de mens, uitvinder van vliegtuigen, gedichten, computers en muziek, een bijzondere diersoort is. Niet vanwege een onzichtbare god, wel vanwege zijn onzichtbare communicatie.De mens is de soort die zonder lichaam zal blijven voortbestaan. Hoe? Dat legt Brandt Corstius uit in het laatste hoofdstuk van Mensenarm Dierenrijk: ‘U zult mij niet geloven. Toch zullen over vijftig miljoen jaar uw lichaamloze nakomelingen dit boek lezen, zonder het te hoeven aanraken, en mij gelijk geven.’