Paul Verrept schreef dit boek in opdracht van Muziektheater Transparant.

'De koningin zonder land' is een bijzonder verhaal over (her-)geboren worden, over leven en liefde. Paul Verrept koos bij zijn verhaal kwetsbare tekeningen van Berlinde de Bruyckere
(tekst achterkant)

Paul Verrept (1963) is een Belgische schrijver van kinderboeken, illustrator en grafisch vormgever.
Paul Verrept profileert zich als prentenboekenillustrator in de jaren 1990 met zijn aquarelillustraties bij de poëzie van Paul Van Ostaijen: Sjimpansee, Slaap en Marc. De illustraties zijn concreet en abstract, en roepen de buiten- en binnenkant van de poëzie op. Zelf vindt hij Marc het meest geslaagd: het is speelser en meer ontspannen uitgewerkt dan Sjimpansee en prikkelender voor je brein dan Slaap. Met die Van Ostaijen-reeks heeft hij zijn eigen ‘signatuur’ gevonden en leert hij wat illustreren kan betekenen.

In samenwerking met auteur Meuleman maakt hij ook de bekende Mijnheertje Kokhals-reeks over een heerschap dat schippert tussen geluk en ongeluk. Rond dat personage wordt ook een theatervoorstelling opgezet. Later gaat hij naast illustreren ook zelf schrijven.

Die eigen verhalen zijn vaak sober en filosofisch getint – let op titels als Klein verhaal van de nacht (2000), De dag dat mama even tijd had voor een kopje koffie (2003) of Op een dag was de liefde moe (2011). Er lijkt ogenschijnlijk niet te veel gebeuren in de tekst, letterlijk dan, maar precies die ruimte in het verhaal zet de lezer aan het denken. Zijn tekeningen laat hij altijd bewust in dialoog gaan met de tekst. Gewoon goed tekenen volstaat niet om een goed illustrator te zijn, vindt hij. Dat ben je pas als je die dialoog niet uit het oog verliest.

Berlinde De Bruyckere (Gent, 1964) is een Belgische kunstenares, bekend van haar installaties en beeldhouwwerken.
Vanaf begin jaren 1990 staat het menselijk lichaam centraal in haar kunst. Terugkerende thema's in haar werk zijn kwetsbaarheid, vergankelijkheid en eenzaamheid. Eerst maakte ze zogenaamde "dekenmensen": kwetsbare, gehavende figuren met dekens over het hoofd. De dekens beklemmen maar bieden ook bescherming. Later ging ze vervormde lichamen boetseren uit was, bedekt met wol, vaak zonder hoofd en geslacht. De Bruyckere staat ook bekend om haar sculpturen en installaties met bomen en met vervormde paardenlichamen.

In 1999 vertegenwoordigde ze België op de Biënnale van Venetië en beleefde een internationale doorbraak. Haar werken werden daarna verworven door belangrijke musea in België en het buitenland.

Haar eerste grote installatie met paardenlichamen maakte De Bruyckere in 2000, voor het In Flanders Fields Museum te Ieper. De dode paarden staan symbool voor de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog.

In 2005 had De Bruyckere een tentoonstelling bij het Museum De Pont te Tilburg. In juni 2007 voltooide de kunstenares een monumentaal werk in het Brussels metrostation Simonis. Op de Biënnale van Venetië van 2007 toonde ze eveneens werk.


De kunstenares exposeerde in 2007 in de Begijnhofkerk in Sint-Truiden onder de titel Should clouds be wasted, and little fish. De in het koor van de kerk geplaatste installatie bestond uit een glazen toonkast met boomstammen in was. Deze installatie was eerder te zien op Art Basel en in de Galleria Continua in San Gimignano, Italië.

In 2012 was er een dialoogtentoonstelling in het museum De Pont te Tilburg tussen haar werk en dit van de overleden kunstenaar Philippe Vandenberg.

n 2013 vertegenwoordigde Berlinde de Bruyckere België opnieuw op de Biënnale van Venetië. Ze maakte indruk met "Kreupelhout/Cripplewood", waarvoor de stad Venetië, Sint Sebastiaan en het werk van de Zuid-Afrikaanse auteur J.M. Coetzee de belangrijkste inspiratiebronnen waren.

In samenwerking met SMAK in Gent is er in 2015 een grote overzichtstentoonstelling "Sculpturen & Drawings 2000-2014" in het Gemeentemuseum Den Haag. Centraal thema is het lichaam en hoe dit lichaam zichtbaar kan lijden.

Van 15 december 2018 tot 12 mei 2019 is er in Museum Hof van Busleyden in Mechelen de tentoonstelling It almost seemed a lily met nieuw werk van De Bruyckere. Haar inspiratiebron vormden de Besloten Hofjes, topstukken uit de collectie van het museum.

Het Bonnefantenmuseum in Maastricht toonde van 10 februari tot 3 oktober 2021 de tentoonstelling Engelenkeel. Die bestond uit bestaande, nieuwe en nooit eerder getoonde werken uit de periode 2014-2021. Terugkerende thema's uit het oeuvre van de kunstenaar, zoals menselijke kwetsbaarheid, lichamelijkheid, lijden, levenskracht en eerdere iconografieën zoals bedekte mensen (zie Spreken [To Speak]) (1999)) en paardenlichamen kregen er een nieuwe laag van betekenis en urgentie door de toenmalige coronacrisis. Het menselijk lichaam stond symbool voor bedreiging, maar belichaamde in die periode (letterlijk en figuurlijk) ook de nood aan verbinding. Die ideeën werden gecombineerd in het centrale beeld van de engel, met diens eenzame bestaan en beschuttende vleugels tegen angst.
(Wikipedia)