'Voorwoord
Water lijkt niet zeldzaam in de Nederlandse poëzie. De Zee, deZee klotst voort in eindeloze deining.
Ik ging naar Bommel om de brug te zien. 't Is triestig dat het regent in den herfst. O land van mest en mist, van vuile, koude regen. Dat zijn nog maar beginregels. Van je ras ras ras, rijdt de koning door de plas.
Hoe het vochtigheidsgehalte van onze dichtkunst 'echt' te meten?
Daarvoor moeten we definiëren wat we onder water verstaan. Ik onderscheid drie variëteiten.
Ten eerste al het water dat met zwemmen, varen, vissen of verdrinken van doen heeft.
Zee, rivier en beek. vijver, moeras en slik.Vergaarbak.
Ten tweede al het water dat zich, hangend of vallend, boven de aarde bevindt.
Regen, sneeuw en hagel. Water uit de kraan. Waterval.
Ten slotte de waterlanders.
Ik duid deze drie categorieën kortheidshalve aan met landwater, hemelwater en mensenwater.
Bij mensenwater tel ik alleen de zuivere tranen mee.
Zweet geldt niet.
Koffie en thee, ik laat ze buiten beschouwing - al komt daar in Nederland meestal ... veel water aan te pas.
(...).
De Nederlandse dichtkunst is ten nauwste verbonden met het water. Dichters mogen zich naar buiten toe volgelingen wanen van een sterker vocht, water blijft een onvermijdelijke en dankbare bron van inspiratie.
Waar het land vol van is, daar is zijn dichter vol van. Uit deze bloemlezing blijkt het.

Gerrit Komrij'.