"Ik moest ook doden" is het autobiografische verhaal van de jonge joodse vrouw Nima Zamar uit Frankrijk die na de dood van haar moeder emigreert naar Israël. "De door antisemieten uitgevonden zionistische eenheid is een lachertje", stelt ze vast. "Het is een hersenschim die nergens op berust. In werkelijkheid is het een grote worsteling, van links tegen rechts, pacifisten tegen militairen, religieuzen tegen leken, koosjer voedsel tegen Chinees eten, sefardim tegen de asjkenazim, sefardim en asjkenazim samen tegen de Ethiopiërs of de Russen en de Jemenieten tegen iedereen." Volgens Zamar proberen de Arabieren voordeel te halen uit al die interne conflicten. "Ze vermenigvuldigen hun terroristische acties met het doel de ruzies en de sociale verschillen aan te scherpen, regeringscrisissen uit te lokken, de economie af te remmen en de joodse immigratie te verminderen. Ze jammeren en gebruiken hun overigens reële ellende om meelevende pacifistische organisaties en linkse groeperingen aan hun kant te krijgen."

Alle Israëlische jongeren moeten drie jaar in dienst. Zamar heeft het gevoel dat ze nooit als een ware Israëli beschouwd zal worden als ze niet in het leger gaat. Ze meldt zich daarom aan. Tijdens de eerste maanden van haar training krijgt ze de opdracht een computer te kraken. Als haar dat tegen alle verwachtingen in lukt, wordt ze gearresteerd. Ze is erin geluisd en moet kiezen tussen een aantal jaren gevangenisstraf of een contract voor 10 jaar tekenen. Ze kiest het laatste en belandt bij de Mossad, de Israëlische geheime dienst. Ze leert haar pijngrens verhogen en met wapens om te gaan. Ze infiltreert daarna in de moslimfundamentalistische Hezbollah door zich voor te doen als Zwitserse Palestijnse die geld wil doneren. Ze gaat op missie naar Libië, Syrië en Libanon, doodt tegenstanders en wordt wreed gemarteld. Ze krijgt te maken met uiterst patriarchale Israëlische en Arabische mannen, wat ze toeschrijft aan de "oosterse mentaliteit" die meer macho zou zijn. Een minpunt in een verder lezenswaardig verhaal.