- met Rom 87. Dit is een reeks in vrije stijl geschilderde variaties op een boek kleurplaten. In 1984 begint hij met het exposeren van minitieus geschilderde werken in The Living Room. In 1990 exposeert hij op de Documenta in Kassel en in 1990 mag hij het Nederlands paviljoen op de Biennale in Venetie inrichten.

Rob Scholte ordent beelden. Hij plaatst beelden in een bepaalde context of volgorde en geeft ze daarmee een andere of nieuwe betekenis. Zijn werk kan daarom ook wel onder het postmodernisme worden geschaard. Hij schildert precies en realistisch bestaande beelden na, niet alleen uit de media en plaatjesboeken, maar ook uit de reclame. Orginaliteit is een illusie volgens Scholte. Reproducties zijn belangrijker, die zorgen er immers voor dat het kunstwerk een zo groot mogelijk publiek bereikt. Volgens Rob Scholte moet kunst een boodschap over brengen en die kan enkel worden overgebracht als men ook de beeldtaal om ons heen gebruikt. Vaak verwerkt hij autobiografische elementen in zijn kunst, die soms heel duidelijk aan te wijzen zijn en soms een moeilijkere zoektocht vergen.

In de jaren tachtig was hij de ultieme pomo-held en hij stond dan ook model voor de opperbacchant in Joost Zwagermans sleutelroman ‘Gimmick!’ Controversen stapelden zich op over zijn werken, waarin de kunst van het citeren tot het uiterste werd gevoerd. Nu is Rob Scholte ‘sadder and wiser’. Hij werkt aan zijn magnum opus: een gigantisch schilderij op de Japanse kopie van het Huis ten Bosch. Een gesprek over Japanse virtual reality, de teloorgang van Europa en de prijs van het succes.