༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Rug vaal, platten langs de randen licht beduimeld. Hoekjes en rugeinden licht gestoten. Op het schutblad ex libris (van Rie Schröder Veeger) + in potlood: ‘zeer zeldzaam’. Bladzijden gaaf en vanuit de randen, voornamelijk in de marge, hier en daar een roestvlekje.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Recensies:

1. De Indische Courant, 5 februari 1938, rubriek Van onze boekenplank, p. 5:

Dit boek is blijkbaar een eersteling. Het is een door en door vrouwelijk boek, doortrokken van een bepaalden vrouwelijken geest. De schrijfster is jong genoeg om nog niet los te zijn van haar jeugdcomplexen, om nog met genot te schrijven over haar kindergeluk en haar kindervreugden, maar evenzeer over haar kinderhaat tegen een zure onderwijzeres. Hoe lang kunnen wij zulk een haat met ons meedragen! Hoe kan hij reiken tot ver over het graf! Men moet dat trachten te vermijden.

Hoevelen van ons gaan niet hun geheele leven voort wraak te nemen op een bepaalden persoon, die hun telkens weer in een andere gedaante verschijnt, doch steeds met dezelfde grondtrekken in het karakter. Wie een schoolmeesterscomplex heeft, komt het gehate type overal tegen en bemerkt, dat er geen contact is, dat er geen vrede mogelijk is tusschen hem en het genus. Bron van ellende en schade! De voornaam van deze schrijfster doet Indisch aan.

En hoewel Indië geheel buiten het boek is gelaten, is er hier en daar iets eigenaardigs, zoowel in den stijl als in de beschreven gebeurtenissen. Nu en dan is er een foutje, zooals men ze ook in Indië ziet maken. „Toen deelde ze hem mee, dat haar man wel in een scheiding zou toestaan.” En een kleine honderd pagina’s verder wordt dit nog eens herhaald en lezen wij van „getoloreerd.” Het liefdeleven der heldin wordt niet bemoeilijkt door die specifiek Hollandsche moeilijkheden, die men zou mogen verwachten bij een meisje, dat opgroeit in een gezinshuishouding op een Amsterdamsche gracht.
Zij wordt verliefd op een luitenant-ter-zee, een heer van goeden huize, die om haar wil wacht met zijn promotie tot officier van gezondheid, tot hij in Indië een goed salaris kan verdienen. De heldin wil echter niet naar Indië, waarop een scheiding volgt. Daarna komt er een tweede liefde, die ook schipbreuk lijdt, waarna zij eindelijk besluit tot een verstandshuwelijk met een dokter, die haar rustig laat voortleven in haar eigen wereldje.

De schrijfster weet het dikker te maken dan noodig is. Waar een kans is voor diepgaande beschrijvingen, waaruit men zou kunnen bemerken, dat de auteur ontroerd was door haar omgeving, laat zij deze kans voorbijgaan. Zij herinnert nu en dan sterk aan de oppervlakkige en toch brutale wijze, waarop Mina Kruseman zaliger over haar ervaringen in Europa schreef, een manier, waaruit de geboren Europeaan onmiddellijk de weinige doordachtheid proeft.

Zelfs wat hier verteld wordt van de wijze van zakendoen der Parijzenaars komt geheel overeen met Mina’s strijd met de Nederlandsche uitgevers van haar dagen. Alleen schreef Mina het niet in een roman, doch slechts in een openlijk schotschrift, dat ten doel had bepaalde personen te grieven, waaronder helaas Multatuli. Ook de goedhartigheid van Mina is hier niet vergeten, want die bezit dit soort vrouwen ook, althans op zekere voorwaarden.
Door het heele boek loopt de brave figuur van een sulligen Hollandschen jongen, die aan het slot goed genoeg is om met Els te trouwen en de stiefvader te worden van haar buitenechtelijk kind. En de schrijfster zegt, dat Els nu haar les heeft gehad, want ook de liefde moet geleerd worden. Reken maar! Dat blijkt wel uit dit boek.

2. Critisch Bulletin, jaargang 9 (1938), p. 238 – recensie door Clara Eggink.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Provenance
Ex libris van Rie Schröder Veeger – vermoedelijk Maria Anna (Rie) Veeger (geboren 19 februari 1895 te Groningen, beroep: verpleegkundige, overleden 15 januari 1977 te Beek-Ubbergen, begraven te Tilburg.








Zoekwoorden
interbellumroman, Nederlandse literatuur, vrouwelijk auteurschap, bibliofiel, Vlaamse uitgeverij, ex libris, zeldzame uitgaven, 20e-eeuwse roman, samenwerkingsuitgave, boekcultuur, linnenband, goudopdruk