Met zijn literaire debuut Venus en Adonis, opgedragen aan zijn beschermheer, de Hoog Edele Heer Henrie Wriothesley, Graaf van Southampton, laat William Shakespeare in 1593 aan iedereen zien dat hij zijn vak, dichter, goed verstaat.

Hij kent de smaak van zijn publiek, en schrijft een speels en erotisch gedicht van een betoverende schoonheid op basis van een bekend mythologisch gegeven: Venus die Adonis probeert te verleiden, maar merkt hoe deze de everjacht verkiest boven haar avances; zijn einde is dan onvermijdelijk, waarop zij de eenzaamheid zoekt op Paphos. In de keuze van zijn onderwerp volgt Shakespeare de gewoonte van zijn tijd: het navertellen van episoden uit de klassieke oudheid, vaak uit de Metamorphosen van Ovidius.

Het was Shakespeares eerste publicatie op het gebied van de lyrische poëzie; in de hogere kringen waartoe Southampton behoorde had men geen boodschap aan het volkse theatervermaak: men vond dat banaal en beschouwde toneel als iets dat buiten de literatuur viel. Een tekst als Venus en Adonis sprak de categorie waar het geld zat veel meer aan: deze poëzie fonkelde van fijne spitsvondigheid, zij was erotisch maar niet banaal, hier kon de dichter pas echt goed laten zien hoe goed hij zijn vak beheerst: een strak rijmschema, mannelijk eindrijm, bij tijd en wijle erotisch tot op het randje, alles tegen de achtergrond van goden en helden uit het roemruchte klassieke verleden.

Deze vertaling van anglist en taalkundige Jan Jonk (1943) wil een zo zuiver mogelijke afspiegeling zijn van het origineel, met behoud van de oorspronkelijke betekenissen van de woorden uit het vroeg-modern Engels, en van de dichtvorm, inclusief staand eindrijm.