In haar laatste roman „Vuur uit de Hemel”, de jeugdige Alexander de Grote, beschreef Mary Renault de eerste twintig jaar van het leven van Alexander de Grote tot hij zijn vermoorde vader, Filippos van Macedonië, opvolgde.
Haar nieuwste boek „Alexander de Grote”, de laatste levensjaren, behandelt de fascinerende gebeurtenissen die Alexanders laatste levensjaren vulden tot hij op tweeëndertigjarige leeftijd overleed. Het is het verhaal van een bij zijn leven al legendarische vorst en veldheer, wiens veroveringen zich uitstrekten tot aan de uiterste oostrand van de destijds bekende wereld.
De verteller is Bagoas, een jonge Pers vermaard om zijn schoonheid, die als jongen van tien jaar getuige is geweest van de moord op zijn vader door een politieke tegenstander en zelf daarna als slaaf ontvoerd en gecastreerd wordt. Na drie tragische jaren in dienst van een hebzuchtige juwelier komt hij als schandknaap voor de koning aan het hof van Darius. Na de dood van de vorst raakt Bagoas op drift en wordt tenslotte opgenomen in het gevolg van Alexander wiens vertrouwen hij weet te winnen. Ondanks alle wisselvalligheden van zijn veldtochten, zijn twee huwelijken en zijn trouw aan zijn jeugdvriend Hefaistion, vat Alexander een duurzame genegenheid op voor zijn jonge lijfdienaar.
Bagoas is een historische figuur die zowel door Plutarchus als door Curtius wordt genoemd. Het is zeer goed mogelijk dat Alexanders groeiende sympathie voor de Perzen en hun zeden en gebruiken, die hem door Macedoniërs zo kwalijk genomen werd, voor een deel toe te schrijven is aan de invloed van Bagoas.
De auteur laat Bagoas de briljante en soms tragische loopbaan van Alexander vertellen met zo’n rijkdom aan details en eerbied voor de historische feiten dat er een roman is ontstaan die, ondanks het vele dat er in de loop der eeuwen over Alexander de Grote is geschreven, een geheel nieuw en volmaakt geloofwaardig licht werpt op een van de merkwaardigste en geniaalste mannen die het oude Griekenland heeft voortgebracht.