- Wat is in de moderne procespraktijk de waarde van het klassieke retorische advies om bij het overtuigen niet alleen rationele overtuigingsmiddelen te gebruiken maar vooral ook emotionele? Deze vraag leidt tot een zoektocht naar de rol die rechterlijke emoties spelen bij het oordelen. Mensen oordelen anders wanneer ze ge?motioneerd zijn. Komt dit omdat een emotionele beleving iemands oordeelsvermogen vermindert of juist omdat een emotionele beleving een extra dimensie toevoegt aan de informatie die iemand gebruikt bij het oordelen? Aristoteles constateerde ruim 2000 jaar geleden, dat een emotie veroorzaakt wordt door een opvatting over de werkelijkheid en leidt tot voorspelbaar gedrag: iemand die denkt dat de situatie gevaarlijk is wordt bang en wil weg van het gevaar. Een pleiter hoeft, volgens Aristoteles, zijn publiek alleen te overtuigen van het gevaar. De angst die daardoor ontstaat, leidt dan tot een voorspelbaar oordeel. Door dit mechanisme zagen klassieke retorici als Aristoteles, Cicero en Quintilianus het bespelen van de emoties van het publiek als een belangrijk instrument in de handen van een pleiter. Wetenschappelijke ontwikkelingen in de psychologie en de filosofie van de laatste 50 jaar hebben geleid tot cognitieve emotietheorie?n die deze klassieke analyse gedeeltelijk bevestigen maar die ook laten zien dat de wisselwerking tussen oordelen en emoties veel complexer is dan de klassieke retorici dachten. In dit boek worden deze moderne inzichten geanalyseerd en toegepast op het overtuigingsproces in de rechtspraktijk. Ook bij het oordeel van een professionele rechter blijken emoties naast juridische argumenten een belangrijke rol te spelen. Nadere bestudering van de resultaten van empirisch onderzoek van de laatste decennia leidt tot een theorie over de rol van emoties bij het rechterlijk oordeel. Hieruit blijkt dat rechterlijke emoties onvermijdelijk van invloed zijn op het oordeel en onder omstandigheden bevorderlijk voor de kwaliteit ervan. Deze conclusie heeft vergaande gevolgen voor bestaande rechtswetenschappelijke opvattingen over rechtsvinding. Wanneer de oordeelsvorming van een professionele rechter wordt be?nvloed door zijn (haar) emoties, dan heeft het zin om na te gaan of de pleiter de rechterlijke emoties tijdens het proces van oordeelsvorming mag bewerken met behulp van emotionele overtuigingsmiddelen. Het blijkt dat het klassieke retorische advies nog steeds van waarde is voor de moderne procespraktijk. Productspecificaties Zoeken naar kenmerken? Inhoud Taal nl Bindwijze Paperback Aantal pagina's 330 Illustraties Nee Betrokkenen Hoofdauteur Maria Ijzermans Tweede Auteur Maria Geertruida Ijzermans Hoofduitgeverij Boom Juridische uitgevers Overige kenmerken Product breedte 158 mm Product hoogte 19 mm Product lengte 240 mm Studieboek Ja Verpakking breedte 158 mm Verpakking hoogte 19 mm Verpakking lengte 240 mm Verpakkingsgewicht 619 g EAN EAN 9789089744654 Productveiligheid Verantwoordelijk marktdeelnemer in de EU Bekijk gegevens Je vindt dit artikel in Categorieën Rechten Privaatrecht Procedure & Geschillenbeslechting Boeken - Wat is in de moderne procespraktijk de waarde van het klassieke retorische advies om bij het overtuigen niet alleen rationele overtuigingsmiddelen te gebruiken maar vooral ook emotionele? Deze vraag leidt tot een zoektocht naar de rol die rechterlijke emoties spelen bij het oordelen. Mensen oordelen anders wanneer ze ge?motioneerd zijn. Komt dit omdat een emotionele beleving iemands oordeelsvermogen vermindert of juist omdat een emotionele beleving een extra dimensie toevoegt aan de informatie die iemand gebruikt bij het oordelen? Aristoteles constateerde ruim 2000 jaar geleden, dat een emotie veroorzaakt wordt door een opvatting over de werkelijkheid en leidt tot voorspelbaar gedrag: iemand die denkt dat de situatie gevaarlijk is wordt bang en wil weg van het gevaar. Een pleiter hoeft, volgens Aristoteles, zijn publiek alleen te overtuigen van het gevaar. De angst die daardoor ontstaat, leidt dan tot een voorspelbaar oordeel. Door dit mechanisme zagen klassieke retorici als Aristoteles, Cicero en Quintilianus het bespelen van de emoties van het publiek als een belangrijk instrument in de handen van een pleiter. Wetenschappelijke ontwikkelingen in de psychologie en de filosofie van de laatste 50 jaar hebben geleid tot cognitieve emotietheorie?n die deze klassieke analyse gedeeltelijk bevestigen maar die ook laten zien dat de wisselwerking tussen oordelen en emoties veel complexer is dan de klassieke retorici dachten. In dit boek worden deze moderne inzichten geanalyseerd en toegepast op het overtuigingsproces in de rechtspraktijk. Ook bij het oordeel van een professionele rechter blijken emoties naast juridische argumenten een belangrijke rol te spelen. Nadere bestudering van de resultaten van empirisch onderzoek van de laatste decennia leidt tot een theorie over de rol van emoties bij het rechterlijk oordeel. Hieruit blijkt dat rechterlijke emoties onvermijdelijk van invloed zijn op het oordeel en onder omstandigheden bevorderlijk voor de kwaliteit ervan. Deze conclusie heeft vergaande gevolgen voor bestaande rechtswetenschappelijke opvattingen over rechtsvinding. Wanneer de oordeelsvorming van een professionele rechter wordt be?nvloed door zijn (haar) emoties, dan heeft het zin om na te gaan of de pleiter de rechterlijke emoties tijdens het proces van oordeelsvorming mag bewerken met behulp van emotionele overtuigingsmiddelen. Het blijkt dat het klassieke retorische advies nog steeds van waarde is voor de moderne procespraktijk.