Lange tijd heeft Golo Mann, geboren in 1909 als tweede zoon van
Thomas Mann, in de schaduw gestaan van zijn oudere broer en zus:
Klaus en Erika. En ook in de schaduw van zijn vader natuurlijk, die
in 1909 al een wereldberoemd schrijver was. Pas na de dood van Tho-
mas (in 1955) trad Golo Mann echt naar voren, als schrijver en filo-
soof, maar vooral als historicus. Hij maakte naam met zijn imposante
biogratie van Wallenstein en schreef een aantal standaardwerken over
Duitse geschiedenis.
Het eerste deel van zijn memoires beslaat de periode tot 1933, toen
de familie Mann Duitsland moest verlaten en in ballingschap ging. Go-
lo Mann, die momenteel het ouderlijk huis in Zwitserland bewoont,
schrijft over zijn vroegste jeugd, zijn eerste leeservaringen, over de
weinig stimulerende sfeer in zijn ouderlijk huis in München, over de
padvinderij en zijn kostschooljaren in Salem. Alsjong student in Hei-
delberg en Berlijn botste hij al snel met het opkomende nationaal-
socialisme. Met veel gevoel voor details en anekdoten schildert hij de
mensen en boeken die hem in deze roerige jaren hebben gevormd:
de filosoof Karl Jaspers, het werk van de negentiende-eeuwse filosoof
Friedrich Hebbel, de scherpzinnige en tegendraadse essayist Leopold
Schwarzschild. Het boek eindigt als de pas vierentwintigjarige student
zich via Zwitserland en Frankrijk weet te voegen bij zijn familie die
ontkomen is naar Amerika.
*Een wijs boek, en ook, in weerwil van alle bitterheid, op heel eigen
manier een vrolijk boek. -Marcel Reich-Ranicki