'Wat je zegt ben je zelf' (1967-1970) is het eerste deel van de vierdelige serie Dagboeknotities die C. Buddingh' publiceerde. Dit deel begint op 23 november 1967 en eindigt op 1 januari 1970; de notities waren reeds voor een deel in de tijdschrift Tirade verschenen. Het opvallende bij Buddingh' is zijn frisheid van geest. Hij verkoopt geen klagerige taal over de jeugd, is er zelfs blij mee dat zijn kinderen hem zo nu en dan bijschaven. De angst die hij heeft voor het vooral geestelijk oud worden duikt steeds op. Op bladzijde 276 schrijft hij: ''Als er iets is, wat me afschuwelijk lijkt, dan is het wel verstarring. Beter een stijve rug en een flexibele geest dan omgekeerd''. Eerder, op bladzijde 171: ''Wanneer ik mensen van mijn eigen leeftijd ontmoet, valt het me telkens weer op hoe verstard ze over het algemeen zijn, hoe vastgeroest in hun meningen, smaken, etc. van twintig, dertig jaar geleden. Overigens verricht de jeugd van heden soms kleine wonderen: ik ken verscheidene oudere echtparen, die van hun kinderen een voortreffelijke opvoeding hebben gekregen.'' De notities geven verder geestige informatie over de kouwelijke, onhandige schrijver, die het bestond om met baar geld naar het postkantoor te gaan teneinde de belasting per giro te gerieven. Buddingh' raakte het geld. zoals het hem betaamt, kwijt, zij het voor korte tijd. En al die ellende leed hij voor niets, want ergens schrijft hij in het bezit te zijn van een bankrekening. zodat het allemaal thuis, bij de haperende kachel v oor de bakker had kunnen komen. Vermakelijke, wijze notities van een schrijver met veel zelfspot.