'1. EERSTE VERKENNING
De synagoge als plaats van samenkomst voor gebed en studie neemt in het jodendom een centrale plaats in.
Het Griekse woord synagoge betekent huis van samenkomst (Hebreeuws 'Beth ha-kenèsset). Deze synagoge heeft zich ontwikkeld tot gebedshuis ('Beth ha-tefillà') en leerhuis ('Beth ha-midràsj'), waar joden de Bijbel en haar verklaringen, in de vorm van de rabbijnse literatuur, bestuderen. Die twee gedeelten van de joodse leer behandelen zowel de joodse wereldbeschouwing als het geheel van voorschriften waarnaar de joden trachten te leven.
Wat nu rabbijnse literatuur heet, werd oorspronkelijk mondeling overgeleverd.
Pas toen de diaspora (verstrooiing) van de joden in geografische omvang groeide na de verwoesting van de tweede Tempel in het jaar 70, werden de mondelinge overleveringen op schrift gesteld. Dat resulteerde in de tweede eeuw in een zesdelig boekwerk, de 'Misjna' (herhaling). (...). Deze zes delen zijn zelf onderwerp van uitvoerige discussies geworden, die uiteindelijk in de zesde eeuw tot de redactie van de omvangrijke 'Talmoed' (leer) hebben geleid: één, de belangrijkste, in Babylon, een andere in Jeruzalem.
De 'rabbijnen' in hun functie van leraren en rechtsgeleerden voegden daaraan hun eigen inzichten toe in de vorm van commentaren en samenvattingen, tot de huidige dag. Omdat het lezen en bestuderen van de Bijbel en de rabbijnse literatuur inheb jodendom zo belangrijk zijn, is het niet verwonderlijk dat de synagoge ook wel 'sjoel' wordt genoemd (van het Duitse Schule, school). (...)'.