Hoewel sommige verhalen van eerder datum zijn, begon Geoffrey Chaucer (ca. 1340-1400) omstreeks 1387 aan The Canterbury Tales. Ze vertonen vele punten van overeenkomst met de Decamerone van Boccaccio. Beide werken bestaan uit een aantal losse verhalen die op kunstzinnige wijze tot één geheel zijn samengeregen, als kleurig-flonkerende kralen aan een halssnoer.
Bij Boccaccio is het de pest die het galante gezelschap 'vertellers' uit Florence verdrijft. bij Chaucer is het een pelgrimstocht naar de kathedraal van Canterbury-naar het graf van Thomas à Becket - die een zeer gemengd gezelschap bijeenbrengt in de herberg de wapenrok, in een voorstad van Londen.
Op initiatief van de goedronde waard vertellen de pelgrims om de tijd van de rit te bekorten om beurten een verhaal. de aard en de trant van de 24 vertellingen wisselen met de vertellers: ridder, non, burger, handwerker, aflaatkramer, de vrouw uit Bath. pittige volksverhalen en ridderromantiek, pikante anekdotes en vrome legenden volgen elkaar op. Chaucers virtuositeit bestaat hierin dat hij de vertelling aanpast aan het karakter van de verteller; hu wordt in de Engelse literatuur wel de eerste romanschrijver en een van de eerste toneelschrijvers genoemd, en geldt als een van de grote scheppende genieën, op één lijn met Shakespeare en Dickens.
Zoals Newton de sterren registreerde en Linnaeus de planten, zo registreerde Chaucer de soorten mensen.' (William Blake)
The Canterbury Tales zijn op bewonderenswaardige wijze vertaald door prof. dr. A. J. Barnouw: 'een volwaardig Nederlands kunstwerk (Johan Huizinga)