Toen JOHN ERSKINE (New-York 1879-1951) in 1916 vereerd werd met het professoraat in de Engelse literatuur aan de Columbia-Universiteit, kon hij al terugzien op een schitterende loopbaan. Hij had zich onderscheiden als militair, had zich naam verworven als musicoloog, als literair-historicus, dichter, romancier en medewerker aan de beroemde Cambridge History of American Literature. The Brief Hour of François Villon, 1937, was niet zijn eerste uitnemende werk. Reeds in 1925 had hij met The private Life of Helen of Troy, een fijnzinnig-ironische visie op Troje's schoonste vrouw, de Amerikaanse literaire wereld kostelijk geamuseerd. Galahad in 1926 en Adam and Eve, 1927, beantwoordden volkomen aan de hooggestemde verwachtingen. The Brief Hour of François Villon (Het korte uur van François Villon) is neergeschreven in dezelfde dichterlijke, oorspronkelijke taal. De humor, de ironie, die Erskine zo meesterlijk hanteert, samen met zijn verrassende verteltrant en zijn poëtische vormgeving weven dit verhaal tot een uniek kunstwerk. De mysterieuze figuur van Villon, groot dichter en onverbeterlijk deugniet, krijgt een geloofwaardige omlijning. FRANÇOIS VILLON (1431-1464) is ongetwijfeld één van Frankrijks grootste dichters. Zingend op de thema's: dood, ondergang, vergankelijkheid en minnepijn bereikt hij een persoonlijkheid en oprechtheid in zijn gedichten, die enig zijn in de literatuur van zijn tijd. Les Lais en Le Testament bevatten verzen, welke de moderne mens nog onverminderd aanspreken.
John Erskine is er in geslaagd waarschijnlijk geleid door het realisme, de openhartigheid en galgenhumor van Villons poëzie van deze melancholieke dichter, wiens oorsprong niet vaststaat en die vergeten is gestorven, een boeiend, een fascinerend leven te schrijven.
The brief hour of François Villon