Hierin bindt een voorvechter van de heteroseksuele liefde de strijd aan met een pleitbezorger van de homoseksule 'eros'. 'De argumenten die in beide werken worden gehanteerd, zijn goeddeels dezelfde. De pleitbezorgers van de relatie tussen man en vrouw doen begrijpelijkerwijs een beroep op de natuur. Heeft die de geslachtsgemeenschap immers niet bedoeld voor de voortplanting? En is gemeenschap tussen mannen (die tussen vrouwen wordt vrijwel verzwegen) daarom niet tegennatuurlijk? Als iedereen zo deed, merkt Charikles op in Lucianus' 'Soorten van liefde', zou er niemand meer worden geboren. De opponenten in beide discussies (Plutarchus' Over het huwelijk' en Lucianus' Soorten van Liefde' (ND)) geven toe dat mensen zich moeten voortplanten, maar juist die natuurlijke, dierlijke dwang gebruiken ze als argument voor de verhevenheid van hun eigen leefwijze. Terwijl het huwelijk een noodzakelijk kwaad is, is de 'de mannenliefde de opdracht van een wijsgerige ziel'. Pas in een hoogontwikkelde cultuur, waarin kunst en filosofie tot bloei komen, kan de mens zich verheffen boven de dwang van de natuur. Pas dan kan hij de ware, vrije liefde ontdekken. Natuurlijk wordt Plato erbij gehaald, die het genot van mooie jongens als een opstapje zag naar het wijsgerig genot van de schoonheid als zodanig, onder de bezielende leiding van Eros.' (HANS DIJKHUIS in Trouw 05.03.94). Hierna de verhalencyclus 'Over de vriendschap', tweemaal vijf vertellingen over mannelijke kameraadschappen en tenslotte de smaadrede 'Tegen een betweter'. Hier zien we een ander facet van Lucianus' begaafdheid: het vermogen om een tegenstander de grond in te boren. Hij doet dit geheel in de stijl van de 'kunst van het schelden'. De vertalingen worden voorafgegaan door een inleiding over de belangrijkste sofistenbeweging in die periode en de plaats van Lucianus daarin. Daarnaast wordt informatie verstrekt die nodig is voor een een beter begrip van de teksten.