In psychoanalyse en psychotherapie (met name in hun behandelingspraktijk) staat het gesproken woord centraal. De analysand vertelt zijn verhaal, de analyticus probeert daarin het conflictmatige te ontdekken: wat en hoe wordt er fn en mét dit verhaal - bewust of onbewust - tegelijkertijd onthuld én verhuld?
Dit boek maakt duidelijk dat deze procedure de methode volgt van een retorische analyse, en wijst er op dat psychoanalyse en psychotherapie fundamenteel gebaat zijn met een theorie van het gesproken woord. Zo'n theorie is beschikbaar in de retorica als systematische discipline: enerzijds als produktietheorie van het persuasieve betoog, anderzijds als theorie van de kritisch retorische analyse.
De auteur argumenteert dat psychoanalyse en psychotherapie dan ook geen 'vakken apart' zijn, en ook geen natuurwetenschappen, t-naar blijkbaar geesteswetenschappen, met een eigen plaats in de traditie van de humaniora. Hij formuleert: 'Met de komst van de psychoanalyse, die de geheimen van de ziel analyseert als geheimen van het gesproken woord - en juist niet als geheimen van de natuur heeft de oude stam van de zeven vrije kunsten er een nieuwe loot bij: de psychoanalyse als achtste vrije kunst'.
Dit boek is in de eerste plaats bedoeld voor beroepsbeoefenaren in de (geestelijke) gezondheidszorg, en vervolgens voor iedereen die is geïnteresseerd in ontwikkelingen op het gebied van de mens- en cultuurwetenschappen.