De kunsthistoricus Jacqueline van Koningsbruggen schetst in deze eerste monografie over Van de Wint de achtergronden van de ontwikkeling van zijn werk aan de hand van een ruime keuze uit zijn tekeningen, pastels, gouaches, schilderijen, modellen, monumentale sculpturen en gebouwtjes.
Reindert Wepko (Ruud) van de Wint (1942 – 2006) was een Nederlands schilder, beeldhouwer en architect. Hij volgde van 1961 tot 1966 een opleiding aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Aanvankelijk was Van de Wint werkzaam als schilder; in 1967, 1969 en 1971 ontving hij de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst. In 1977 werd hij uitgenodigd voor deelname aan documenta 6 in Kassel. Later begaf hij zich ook op het terrein van het beeldhouwkunst en de bouwkunst.
Vanaf het begin van de jaren 1980 werkte hij in het duingebied De Nollen bij Den Helder met de daar aanwezige bunkers uit de Tweede Wereldoorlogals uitgangspunt. Hij voegde er allerlei beeldhouwwerken, soms cortenstaal beelden van gigantisch formaat, aan toe. Een combinatie van schilderkunst, beeldhouwkunst en bouwkunst.
Zijn werk in De Nollen bleef niet onopgemerkt. Koningin Beatrix, een groot kunstliefhebber, bracht een privébezoek aan het project. Behalve in Nederland had men ook in het buitenland interesse in Van de Wint.
Ook maakte hij kunstwerken voor in de natuur of in gebouwen, zoals De oneindige ruimte voor de nieuwe vergaderzaal van de Tweede Kamer. Hij schilderde het plafond van het Haagse Paleis Noordeinde en het Amsterdamse gerechtsgebouw. Verder hield Van de Wint exposities in musea, zoals in het Groninger Museum en het Kröller-Müller Museum in Otterlo. In 2002 werden daar zijn beelden getoond onder de titel Clair-Obscur.