Op 26 februari 1924 belde een marechaussee aan bij meester Keuning in Uithuizermeeden om hem te doen overbrengen naar het Huis van Bewaring in Groningen. Willem Eduard keuning - die zich als dichter Willem de Mérode noemde, naar de balletdanseres Cléo de Mérode - was toen zesendertig jaar oud en stond al zeventien jaar voor de klas. Op 27 maart 1924 werd hij wegens sexuele contacten met een minderjarige jongen veroordeeld tot acht maanden gevangenisstraf en werd hem voor drie jaar het recht ontzegd het ambt van onderwijzer uit te oefenen. De gereformeerde gemeenschap waarin De Mérode had verkeerd stond perplex. Het woord homosexualiteit was er nog nauwelijks bekend, laat staan dat men wist wat he betekende. In de gevangenis beet De Mérode zich door de eenzaamheid en vertwijfeling heen en schreef hij de prachtige bundel 'De Rozenhof'.
De Mérode trok zich terug uit de kerk zonder het christelijk geloof te verloochenen en verkoos verder het alleen-zijn. De geweldige spanningen van het jaar 1924 werden dor hem 'benut' om een omvangrijk, thematisch zeer gesloten en met immense dramatiek geladen oeuvre op te bouwen dat gerekend wordt tot het sterkste dat de protestantse literatuur voor de tweede wereldoorlog heeft voortgebracht. Een criticus als Vestdijk onderkende als een der eersten de bijzondere rang van zijn werk. Er is de afgelopen jaren veel nieuw materiaal over De Mérode te voorschijn gekomen, dat Hans Werkman heeft gebruikt voor het schrijven van deze uiterst boeiende biografie.