Uit het voorwoord: In fantastische verhalen wordt een grens overschreden. De grens tussen onze wereld, bekend, alledaags- en een andere: geheimzinniger, opwindender, angstaanjagender.

Alice kwam via de spiegel in Wonderland terecht, de storm nam Dorothy Gale mee naar Oz. Erik kroop in een schilderij en raakte zo verzeild in het land van de insekten - David Ellis Norman komt in Nooitland via een poort, gevormd door een elektrisch veld.

Nooitland is de kreatie van Richard Corben. David inkarneert er als DEN in een krachtig, gespierd lichaam dat voorzien is van alle instinkten die hij nodig heef om te overleven. Een sympathieke geste van zijn geestelijke vader, want verder moet DEN het in het onbekende en vijandig gezinde Nooitland alleen opknappen. Het is letterlijk een onherbergzaam oord, waarin Corben hem laat ronddolen: het biedt geen beschutting aan de naakte DEN - en overal dreigt gevaar.
Nauwelijks heeft hij het ene gruwelijke monster verslagen, of een ander ondier dat slechts uit is op vernietiging dient zich aan. Ontsnapt aan hun klauwen, valt hij in handen van een reeks wrede Nooitlandse heersers, belust op de macht die de scepter van Loc-Nar hen zal geven.

Waarom probeert DEN, bij zoveel verschrikkingen, niet terug te keren naar de aarde?

"Ik voelde een onbeschrijflijke afkeer... van dit hele verwrongen universum... Toen dacht ik aan Katie. Ik kalmeerde en warmte golfde door mij heen. Ik hield van haar, voor haar zou ik alles doorstaan."

Er is liefde in het mensvijandige Nooitland. Dat geeft DEN de kracht zijn missie te volbrengen en uiteindelijk is het de liefde die alle vijandelijke machten overwint.
Tijdens de strijd om de scepter van Loc-Nar is er af en toe tijd voor genegenheid. Het landschap verandert, wordt idyllisch, met een overvloed aan planten en veelkleurige bloemen. En het tweetal geniet, met alle zintuigen open, in volledige overgave.
En dat is misschien nog een reden voor DEN om niet meer de wat iele, bebrilde David Ellis Norman te willen zijn: in Nooitland leeft hij optimaal, juist dóór alle gevaren die hem bedreigen en de strijd op leven en dood die hij moet strijden. Hij funktioneert er op een instinktiever, lichamelijker en dus intenser nivo.

Zoals Katie - Kes-Rin in Nooitland - zegt:

"Op aarde was ik zwak en mager en kon ik enkel binnenshuis blijven en schrijven... Maar hier leid ik een voller leven... hier ben ik meer vrouw".

En dat is te zien.