In zijn jongere jaren, vóór Boule de suif hem de erkenning had gebracht, schreef Guy de Maupassant enkele realistische, erotische romans. Hij publiceerde die onder zulke duidelijk als pseudoniem herkenbare namen als Vicomtesse de Coeur-Brûlant of Léna de M.

Een Parijse cocotte is een van die vroege werken en de Franse meesterverteller schildert daarin op onverbloemde wijze het drukke liefdeleven van een 'grande cocotte', omgeven door een rijke losbol, aanhangsters van de lesbische liefdecultus, een verkwistend bankier die vele duizenden frank over heeft ter bevrediging van zijn lusten, een wijs balletdanseresje dat op het juiste moment haar tricot laat scheuren en, niet te vergeten, haar eigen man die ze verliet om bed en bankrekening te delen van graaf de Clameran.

Al haar belevenissen vormen een reizend oog over het galante Parijs van de laat-negentiende eeuw: de boudoirs van voorname cocottes en maintenees, de chambres séparées van de chique restaurants, de grote variétés, de hotels waarin de adellijke heren hun vluchtige liefdesavontuurtjes beleven.

Met Een Parijse cocotte schreef Guy de Maupassant beslist géén pornografisch werk dat speculeert op ressentimenten bij de lezer. Het is een echte Maupassant, waarin al die kwaliteiten terug te vinden zijn die maken dat zijn werk ook vandaag de dag nog door tallozen wordt gelezen. Daarnaast laat het zien dat zijn gevoel voor sfeer, zijn sierlijke beschrijvingskunst, vooral ook zijn 'esprit', bepaald niet insluimeren als het bedgordijn wordt gesloten.