In deze roman verschijnt voor onze ogen een fantastisch en boeiend landschap, een sprookjesland met moderne contouren: het India van onze tijd. En binnen deze vreemde wereld ontrolt zich een noodlot, dat van sen aangrijpende tragiek is enerzijds is het ons onbekend, waardoor het boelt, maar anderzijds is het ons ook nabij. Want de mens dit leert ons de geschiedenis van de kleermaker in India is altijd en overal aan dezelfde wetten onderworpen. Vreugde en leed, geluk en pijn en de menselijke hartstochten zijn niet aan tijdsruimte gebonden. Het onderwerp van dit boek is tragisch; daardoor zou men kunnen menen, dat men bij het lezen van een roman die een dergelijk thema behandelt, alleen maar somber kan worden gestemd, dat men wordt terneergedrukt. Maar, vreemd ge-noeg, gebeurt het tegenovergestelde. Het is een roman vol vertrouwen en hoop geworden, waaruit aanpassing aan de omstandigheden en aanvaarding van het leven spreekt.
En deze indruk heeft de auteur de lezer kunnen geven, zonder dat hij zijn toevlucht moest nemen tot sentimentaliteit.
Men leest dit boek van de kleermaker Govind, die door lepra werd aangetast, als 'n sprookje en tegelijkertijd als een moderne roman met psychologische diepte. Dit leven, dat schijnbaar ten dode is opgeschreven, gaat over hoogten en langs diepe afgronden. Maar in de hel van menselijke driften gloeit zonder ophouden de vonk van de hoop. In de duisternis van laster en verdorvenheid komt steeds weer het licht van de naastenliefde boven. En de verlatenheid van de mens wordt altijd weer opgeheven door de trouw van anderen, die bereid zijn te helpen. Liefde, trouw en hoop overwinnen tenslotte alle ellende.
Het is een roman, die fascineert door zijn kleurigheid en door zijn warme menselijkheid. Nuchtere realiteit is hier verweven met de bonte beschrijving van het leven in dit land en zo ontstond een geheel van ongewone schoonheid. Tevens geeft het hier en daar een blik in de cultuur van India. En daardoor is „Wie het leeuwenmasker dragen" ook een boek, dat tot nadenken dwingt. Het laat een sterke indruk achter van goedheid en menselijkheid en eindigt met de verwachting van een nieuw te beginnen leven.
De schrijver dr. A.T.W. Simeons, die thans in Rome verblijft, is geruime tijd directeur geweest van de gezondheidsdienst in een der grootste steden in India. Dr. Simeons heeft deze roman uit persoonlijke ervaring geschreven.