Prachtige vertaling: Edu Borger

De in 1976 op vierentachtigjarige leeftijd overleden Emmanuel Berl vormde niet alleen een legende in de Franse literatuur van deze eeuw, hij bleef tot het laatst toe zijn omgeving verbluffen door zijn jeugd. De winnaar van de Prix Goncourt, Patrick Modiano, werd door Berls ongelooflijke levendigheid en onafhankelijkheid zo geboeid dat hij besloot hem te interviewen.

Dit interview werd ten slotte een heel boek, gevolgd door een onbekende, schitterende tekst: 'Mooi weer vandaag, op naar het kerkhof'. De titel Verhoor is een ironische toespeling op de vragen die journalisten door de jaren heen op Berl hebben afgevuurd ten aanzien van zijn sociale en politieke stellingname.

Berl is, grote zeldzaamheid in de Franse politiek, van uitgesproken linkse, liberale signatuur gebleven, zonder zich ooit aan enige politieke partij of sociaal systeem te binden. Deze, zijn leven lang volgehouden, onafhankelijkheid heeft bij zowel links als rechts scherpe reacties opgeroepen. De rechterzijde voelde zich in de jaren dertig geschoffeerd door Berls pamflet Het einde van het burgerlijk denken. Links was woedend toen de burgerlijk-radicale jood Berl de euvele moed had om Pétain de tekst te leveren voor de rede waarin werd gecapituleerd voor de Duitsers.

Modiano trekt in het interview dwars door het leven van Berl en door de geschiedenis van een tijdperk, met name van het interbellum en de periode direct na de oorlog. Verhoor is, naast een doorlichting van een tijdperk, tevens een verzameling karakteristieke literaire anekdotes en curiosa.

Modiano ondervraagt Berl op een manier die geen journalist hem kon verbeteren. Er komt een portret van een heel tijdperk uit. We kunnen het met veel dingen oneens zijn, maar we moeten instemmen met degenen die al een halve eeuw beweren dat Emmanuel Berl van zijn eerste tot zijn laatste letter een schrijver uit één stuk is gebleven.
- Figaro Magazine