Band stevig; rug verschoten; hoekje licht gestoten. Bladzijden schoon gaaf en egaal licht verschoten.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Inhoudsopgave
I. Het leven buiten en het stadsleven – 7
II. Het gemeenschapsleven – 11
III. De straat – 16
IV. Van parken en environs, van vrijen en de Maas – 22
V. Een leven van werken – 29
VI. De minnehandel – 36
VII. De minnehandel strafbaar gesteld en verveelvoudigd – 41
VIII. Veranderde zeden – 47
IX. De vrouwen in het bedrijfsleven – 52
X. De omgang van de geslachten – 58
XI. De liefde en de nakomelingschap – 62
XII. De chef der zeden- en kinderpolitie aan het woord – 67
XIII. Zedemisdrijven – 71
XIV. Minderjarige meisjes – 76
XV. Verontrustende cijfers – 81
XVI. Ongehuwde moeders en onwettige kinderen – 86
XVII. Verweesde, verlaten, verwaarloosde kinderen – 91
XVIII. In Rotterdam geen uitkomst te vinden – 96
XIX. Aan het verderf overgelaten – 100
XX. Hoe zal Rotterdam hierop reageeren? – 105
Vertaling van citaten en vreemde woorden – 110

Rotterdamsche zedeprenten werden oorspronkelijk gepubliceerd in de rubriek Onder de Menschen in De Nieuwe Rotterdamsche Courant.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Tekstfragment (blz. 42)
Ik vroeg hierover het oordeel van een man, die ambtshalve midden in de dagelijkse practijk van deze maatschappelijke euvelen staat, aan den chef onzer zeden- en kinderpolitie, den heer Voskuil, een uiterst humaan, bezadigd ambtenaar, van overtuigd „christelijke” beginselen, die zich inderdaad met hart en ziel wijdt aan zijn zoo moeilijke taak om alle „sociale gevallen”, die tot de competentie der politie komen, tot een zoo gunstig mogelijke uitkomst te leiden. En vele uren lang heb ik met hem gesproken over wat ge zoudt kunnen noemen het moreel onzer stadsbevolking.

Welnu, de verordening van 1910, die dan praktisch op een bordeeelverbod neerkomt, is zijns inziens niet, of niet noemenswaard van invloed geweest op den omvang van de prostitutie in Rotterdam, omdat er bij de uitvaardiging hiervan eigenlijk maar vijf officieel erkende bordeeelen waren, tezamen bewoond door misschien ’n dertig publieke vrouwen. Deze inrichtingen zijn er door verdwenen. Maar in datzelfde jaar 1910 waren er in Rotterdam bij de politie ruim twaalf honderd publieke vrouwen bekend, die dus in allerlei sigarenwinkeltjes en andere „knipjes” huisden, dan wel op zich zelf woonden met één, ten hoogste twee anderen, — en van wie er 737 behoorden tot de zoogenaamde clandestiene prostituees. Van honderd dertig dezer vrouwen was bekend, dat zij er een souteneur op na hielden. De vijf bordeeelen met hun kleine bevolking, die door de verbodsbepaling getroffen zijn, vormen dus — volgens den heer Voskuil — vrijwel een quantité négligeable in het amazonenleger der ontucht, dat sedert voorzeker verveelvoudigd is. Een cijfer te noemen voor den huidigen dag achtte deze ambtenaar bezwaarlijk, omdat er onder de op zijn bureau geregistreerde prostituees, die in een bepaalde periode van haar leven een beroep maakten van den minnehandel, zeer zeker zijn, die door huwelijk of door het aan-
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Zoekwoorden
Rotterdam, zedelijkheidswet, bordelen, Brusse, stedelijke moraal, prostitutie, kinderpolitie, zedenpolitie, journalistiek, vroege 20e eeuw, maatschappelijk verval, sociale observatie