Een van de weinige Nederlandse romans uit het interbellum waarvan modernistische aspecten in internationaal verband meer dan eens zijn toegelicht, is F. Bordewijks antiutopie Blokken. Toch komt in de studie van Douwe Fokkema en Elrud Ibsch over het modernisme in de Europese letterkunde de naam Bordewijk niet voor. Dat dat zo is, hangt samen met de betekenis die zij aan het begrip modernisme geven. Over wat men onder modernisme in de literatuur kan verstaan lopen de meningen nogal uiteen. De essays en discussies over 'Modernism in the Low Countries' die zijn opgenomen in de bundel Nijhoff, Van Ostaijen, 'De Stijl'; Modernism in the Netherlands and Belgium in the first quarter of the 20th century (The Hague, 1976) maken dat voldoende duidelijk. Dikwijls, ook in het bovenvermelde boek, wordt de term modernisme in verband gebracht met de vernieuwingsbewegingen van de eerste decennia van de twintigste eeuw, zoals het Futurisme, Expressionisme, Constructivisme en Surrealisme. Het modernisme dat Fokkema en Ibsch beschrijven heeft geen betrekking op deze historische avantgarde, die voor een deel de literaire context van Blokken bepaalt. De schrijvers maken een onderscheid tussen 'modernisme' (globaal: de historische avantgarde) en 'Modernisme'. In het eerste hoofdstuk wijzen ze erop dat werk van belangrijke prozaïsten als Gide, Joyce, Woolf, Musil, Proust en Thomas Mann uit de periode 1910-1940 zich onttrekt aan indeling bij de bekende vernieuwingsbewegingen. Na de Tweede Wereldoorlog krijgt men allengs oog voor de gemeenschappelijke kenmerken in hun werk, dat dan in verschillende studies 'modernistisch' wordt genoemd, bijvoorbeeld in Peter Faulkners Modernism (London, 1977) over het Engelse Modernisme: Eliot, Pound, Joyce,