Stofomslag en hoekjes wat schade. Stempeltje op franse pagina. Naam en datum op titelpagina geschreven.
Inclusief recensie van Nel Noordzij uit Elsevier van 3 december 1966; Vestdijk als Agatha Christie.

Een van de latere romans in Vestdijks carrière. Hella Haasse heeft de roman uitvoerig geanalyseerd in 'Lezen achter de letters' en noemt het een van zijn meest cynische. Agnes Andeweg merkt 'gothic' elementen op in de roman.

Vestdijk had zelf de genres van psychologische roman en roman van intriges gedefinieerd; de laatste, zei hij, is het soort roman dat zich voornamelijk bezighoudt met actie en gebeurtenissen en de gevolgen die die gebeurtenissen hebben voor de personages. P. Kralt, in een monografie over Vestdijks werk, zei Het spook en de schaduw, combineert deze twee genres vanwege de overvloed aan grote en kleine gebeurtenissen (alles verteld in groot, soms te gedetailleerd, zoals Kralt opmerkt) terwijl het consequent focust over het effect van de acties van de hoofdrolspeler op de andere personages.
Landschap en thema's

Volgens Haasse vertegenwoordigen de Alpen, die veel voorkomen in Vestdijks poëzie en proza, een soort hel, een plek die in al zijn witheid en hoogte mensen aantrekt en tegelijkertijd afwijst: Haasse merkt de gelijkenis op met de witte walvis van Herman Melville in Moby- Dick, en de gelijkenis met de woorden Alp (Duits voor "nachtmerrie") en Albe (duidend op witte priestergewaden maar ook op "elf" of "kabouter"). Zijn briefroman De overnachting (1947) heeft een verhaallijn over een driehoeksverhouding in de Alpen, zijn trilogie Symphonie van Victor Slingerland (1957-1959) speelt zich eveneens gedeeltelijk af in de Oostenrijkse Alpen, en De arme Heinrich (1958), Een Alpenroman (1961), en Het genadeschot (1964) zijn ook alpenromans. Het spook en de schaduw speelt zich af in de oostelijke Alpen van Tirol, in de Mieminger-keten, in de roman omgedoopt tot "Diedinger-keten", waarbij de berg Serles (omgedoopt tot "Erles") uit de Stubaier Alpen het uitzicht domineert.
Ontvangst
De roman heeft enigszins gemengde recensies ontvangen. Een eigentijdse recensie in het Utrechts Nieuwsblad prees de auteur om zijn "wonderbaarlijke verteltechniek". Kralt noemde het "een virtuoze roman" maar onbevredigend, zonder grootsheid.