= Zeldzaam gelegenheidsgedicht met illustratie van grote zeilschepen en kleinere roeiboten en redders van lijf en goederen aan het werk bij de overstromingen van Maas en Waal als gevolg van de grote ijsgang begin februari 1799. Niet gevonden. Niet in Frederik Muller, Historieplaten.Lotte Jensen, Zingen om het hoofd boven water te houden. Overstromingen en de liedcultuur in Nederland (Tijdschrift voor Waterstaatsgeschiedenis, 28, 2, (2019), pp. 78-91), over een ander lied uit deze zelfde watersnood uit 1799: "Het lied handelt over de dijkdoorbraken in het rivierengebied en de desastreuze gevolgen daarvan. Het beschrijft (...) hoe grote delen van Gelderland onder water waren gelopen: van Nijmegen tot de Betuwe, van Beesd tot Culemborg. Talloze mensen waren verdronken, veel vee was verloren gegaan en huizen waren ernstig beschadigd. Het was een ramp van ongekende omvang: ‘Ja, ’t gantsche Gelderland / Is haast geïnundeerd’. Dit lied maakt deel uit van een omvangrijk corpus watersnoodliteratuur. Na een over stroming klommen schrijvers steevast in de pen om de gebeurtenissen op te tekenen in de vorm van gedichten, romans, verhalen en toneelstukken. Zij schreven ook liederen die vaak nog jaren nadien werden gezongen. Dit soort bronnen geeft ons inzicht in hoe mensen vroeger met watersnoodrampen omgingen: ze staan bol van emotionele uitroepen, troostrijke woorden en leerrijke boodschappen. Daarbij moeten we ons wel rekenschap van de genreconventies: de literaire mode bepaalde mede hoe een ramp werd beschreven. In liederen wemelt het bijvoorbeeld van de stijlmiddelen om bepaalde emoties te versterken en de stichtelijke boodschap steviger aan te zetten. Ze bieden ons dus een gekleurd beeld van de werkelijkheid, maar leren ons tegelijkertijd veel over de wijze waarop mensen vroeger met ingrijpende gebeurtenissen zoals watersnoodrampen omgingen: het samen zingen was een manier om de ramp te verwerken en te rouwen."Over deze watersnood: Tijdens de watersnood van 1799 braken op verschillende plaatsen in het rivierengebied dijken na ijsgang, evenals bij de watersnood van 1784. Met name de dorpen Doornik en Haarsteeg werden zwaar getroffen. Na het invallen van de dooi, eind januari beginnen tussen 1 en 4 februari de eerste ophopingen van ijs problemen te veroorzaken in de omgeving van Nijmegen, later ook stroomafwaarts. Rond 15 februari breken de eerste dijken door. Bij Millingen worden 15 huizen verwoest. Op 21 februari breekt de dijk ter hoogte van het dorp Doornik op twee plaatsen. Bij deze doorbraak van de Waal verdronken 17 mensen en gingen alle achttien huizen, inclusief de kerk, verloren. Hierna is het dorp Doornik nooit meer helemaal opgebouwd. Stroomafwaarts ontstaan problemen bij Rossum, waar een molen wordt verwoest en bij Haarsteeg waar enige tientallen huizen, waaronder het gemeentehuis, werden door het water en de ijsschotsen volkomen verwoest; er waren 12 mensenlevens te betreuren. Die schijnt geheel onverwacht gekomen te zijn: een machtige ijsschots zou de dijk eenvoudig hebben omgeduwd. Hierbij werd ook de kerk verdelgt. Na deze ramp heeft men besloten om die gevaarlijke uitspringende hoek dijks, welke nu in de tijd van 4 jaren tweemaal was ingebroken te verlaten en door een binnenwaardsche rechtlijnige bedijking te doen vervangen. Papier wat vlekkig, zwak op voormalige vouwen, maar netjes gedubbeld; vlekje in de verhalende tekst (alle tekst nog leesbaar).