Voor velen is de werkloosheid uit de jaren dertig nog geen verleden tijd. Er zijn nog genoeg mensen die de ‘crisis’ bewust ervaren en aan den lijve ondervonden hebben. Het was een harde en uitzichtloze tijd.
De werkloosheid neemt op dit moment schrikbarend toe. Meer dan 300.000 mensen zijn werkloos. De ‘recessie’ van nu is anders dan de ‘crisis’ in de jaren dertig, wordt beweerd. Maar hoe anders? De sociale voorzieningen zijn ongetwijfeld op een hoger peil dan destijds. De werkloze van nu lijkt onzichtbaar geworden. Lange rijen steuntrekkers voor het stempellokaal, gedwongen werkverschaffing en steuncontroleurs zijn uit het openbare leven verdwenen. Het isolement, de machteloosheid en het gevoel overbodig te zijn van de direkt betrokkenen, zijn echter gebleven.
In dit boek vertellen mannen en vrouwen wat het in de praktijk betekende om werkloos te zijn. Hoe je als huisvrouw de eindjes aan elkaar knoopte. Wat je als kind deed als er geen brood op de plank was en hoe het was als je als puber wist datje nooit aan de slag zou komen. Watdroge rapporten nietvertellen, wordt door deze mensen onder woorden gebracht. De begeleidende foto’s vervolmaken het beeld dat in deze verhalen geschetst wordt.
De machteloosheid, berusting, verbittering en het verzettegen een maatschappij, waarin velen het gevoel hadden niet meer mee te tellen en buitengesloten te zijn.