In haar belangwekkende onderzoek naar de houding van de banken in de bezettingstijd geeft Milja van Tielhof een genuanceerd beeld van wat er nu werkelijk gebeurde in de jaren 1940-1945. De banken worstelden met de bezetting. Verordeningen dwongen hen de joodse medewerkers te ontslaan en het joodse bezit aan de Duitsers uit te leveren.

Maar daar staat tegenover dat zij ook probeerden hun joodse medewerkers en klanten te helpen en joods vermogen te beschermen. Bovendien waren de banken intensief betrokken bij de financiering van het verzet, hoewel dit grote risico's met zich meebracht voor de directeuren persoonlijk en het bedrijf als geheel.

Milja van Tielhof baseert haar onderzoek op de archieven van de banken en laat een beeld van binnenuit zien. Daarbij plaatst zij het handelen van de banken in een breder perspectief door aandacht voor het Duitse bezettingsregime en de financieel-economische maatregelen die het nam, alsook voor de maatschappelijke positie van de joden in Nederland aan de vooravond van de oorlog.

Ondanks hun pogingen om joden te helpen, zijn de banken niet vrij te pleiten van verregaande vormen van collaboratie. De rol van de banken bij de uitlevering van het joodse effectenbezit en het naoorlogse rechtsherstel was ontluisterend. Al zijn de banken er wél in geslaagd te voorkomen dat de Duitsers - via aankoop van aandelen - greep kregen op het Nederlandse bedrijfsleven en bankwezen.

Van Tielhof heeft een goed oog voor het illustratieve detail waardoor het verhaal dat zij vertelt tot leven komt.